Kiedy Guy Pearce i Russell Crowe wyciągali zeznanie z ust zwisającego z okna gubernatora to sprawa była jasna – „Tajemnice Los Angeles” to dobry film. Świetnie skonstruowana fabuła, rewelacyjnie dobrani aktorzy, którzy stworzyli bardzo wyraziste postaci. Kiedy czytałem później powieść Ellroy’a to zdałem sobie sprawę, że film przedstawiał sobą tylko ułamek książkowego pierwowzoru.
„Czarna Dalia” jest mocno wyszczerbiona fabularnie. Niektóre wątki znikają, inne są ciągnięte jakąś nieznaną siłą odśrodkową. Brak konsekwencji i źle wyselekcjonowana obsada sprawia, że całość jest jednym mdłym koktajlem, który szybciej wylejemy psu do miski, niż sami skosztujemy. Ksiązki jeszcze nie czytałem, ale, po moich wcześniejszych doświadczeniach z prozą Ellroy’a, domyślam się, że scenarzyści „Czarnej Dalii” dokonali kilku mało trafnych wyborów i zaszczepili w ekranizacji nie te momenty co trzeba.

To niesamowite, jak można spieprzyć taki dobry pomysł na odgrzewany film noir. Pozornie wszystko gra – przyzwoita obsada, niezły reżyser, znakomita realizacja, świetna proza, na której opierali się autorzy scenariusza. Notabene autor książkowego pierwowzoru James Ellroy odpowiada za sukces „Tajemnic Los Angeles”. Wszystko to powinno się złożyć na pełen sukces. Niestety, w połowie filmu uruchamia się czerwona lampa alarmowa na suficie, a z sufitu zjeżdża plansza z napisem „jeżeli nie powalą nas na końcu czymś niesamowitym to film leży”. No, i leży, Scarlett, chociaż fajnie obsadzona, nie potrafi znaleźć klucza do roli, Hartnett robi co jego, jedynie Swank odnajduje chyba w roli femme fatale jakieś wyzwanie. U podnóża klęski bardzo wyraźnie leży jednak słaby tekst, i nie chodzi tu nawet o zawiłości chandlerowskiej fabuły, bo co prawda w „Chinatown” trzeba było rysować wykresy, żeby zrozumieć co się dzieje na ekranie, ale przynajmniej wyśmienity Nicholson i jego wyrazista postać zapewniały rozrywkę same w sobie.