Kiedy John Travolta topił smutki w kieliszku, wspominając różowe lata 70., nikt nie spodziewał się, że Quentin Tarantino wywinduje go z powrotem na piedestał. Podobnie rzecz się miała z Viggo Mortensenem, którego przyszłość stanęła pod dużym znakiem zapytania, kiedy zakończył swą przygodę z postacią podstarzałego królewicza w bajce o elfach i hobbitach.
A jednak po średnim „Hidalgo” i jeszcze gorszym „Kapitanie Alatriście” przyszedł czas na nową jakość sygnowaną nazwiskiem Davida Cronenberga. Współpraca obu panów na planie „Historii przemocy” układała się na tyle dobrze, że szybko rozpoczęto zdjęcia do „Eastern Promises”. Film zdawałoby się prosty, a jednak świetnie skonstruowany.
Przeciągający się strajk scenarzystów przekreślił rozdanie tegorocznych Złotych Globów. A szkoda, ponieważ ten obraz naprawdę zasłużył na wyróżnienie i to nie tylko w kategorii film, aktor i muzyka. Sporym atutem jest obsada, która nawzajem się uzupełnia. Miło znów zobaczyć Jerzego Skolimowskiego, którego rola jest niejako przedłużeniem postaci wykreowanej w „Białych nocach”.
No i Mortensen, który przeszedł tu samego siebie i to bez implantowanych zębów. Już wcześniej wykazał w hiszpańskim „Kapitanie Alatriście”, że z powodzeniem umie mówić w obcym dla siebie języku. Tutaj nie dość, że gada po rosyjsku to jeszcze wywija swoim interesem na lewo i prawo. Film naprawdę warty obejrzenia.

Cronenberg, przyzwyczaiwszy nas do wytworów swojej pokręconej wyobraźni w „Crash”, “Nagim Lunchu” czy „eXistenZ”, postanowił zrezygnować tym razem z szokowania, dlatego możemy obejrzeć w “Eastern Promises” zwyczajny wydawałoby się, sensacyjny melodramat o korzeniach wschodniej mafii w Londynie. Pośród dosyć wolno toczącej się, spokojnej narracji mamy więc znakomitego Viggo Mortensena, nominowanego zresztą do Oscara za tę rolę, specjalistkę od ról kobiet zmęczonych życiem Naomi Watts, schematycznie brzydkiego i grającego pozbawionego jakichkolwiek klepek pod kopułą Cassela i doskonałego Armina Mueller-Stahl jako szefa mafii. Sukcesywnie rozwijany, sugestywny klimat zlepka angielskiej małomiejskiej atmosfery i smutnej, rasowej, rdzennej Rosji tworzą niepowtarzalny klimat. Obraz niewybitny, ale na pewno obowiązkowy dla miłośników Cronenberga oraz Mortensena.