W liceum uczyłem się, że Szekspir złamał w swych dramatach zasadę decorum łącząc elementy komiczne z tragicznymi. W filmie „Wampir w Brooklynie” mistrz horrorów Craven zetknął się z komediantem Eddiem Murphym, w „Liczbie 23” Schumacher, spec od sensacyjnych thrillerów, pokierował na planie najbardziej charakterystycznym aktorem komediowym naszych czasów – Jimem Carrey’em. Wyszło o niebo lepiej niż mieszance Craven-Murphy.
Schumacher „Liczbą 23” prowadzi dość przewrotny dialog ze swoimi dwoma innymi filmami „8 mm” i „Upadek”. O ile jednak Michael Douglas szuka synka, a Nicolas Cage mordercy, o tyle Carrey szuka samego siebie. Fenomen 23 odkryty przez autora książki „Nagi lunch” staje się kluczem do autopsychoanalizy. Film w duchu plażowej filozofii Chrisa Cartera i jego „Millennium”.

Numerologiczna mania i różnorakie kody nękają nas nie pierwszy i nie ostatni raz na ekranach kin. Schumacher co prawda zawsze dostarcza przyzwoitej rozrywki, ale tym razem zrobił zupełnie niestraszny thriller. Kto wie, może jest coś takiego w fizis Carrey’a, że akurat w roli szaleńca dotkniętego chorobą psychiczną ciężko mi go kupić, a reżyser nie pomaga mi uwierzyć w klątwę, bo prowadzi obraz w sposób całkowicie pozbawiony klimatu, czyli elementu najważniejszego w thrillerze. Tym, którym uciechę sprawia doszukiwanie się tytułowego mnożnika w najróżniejszych elementach akcji na ekranie czy odpowiednio dobranych datach premiery filmu, życzę miłego oglądania. Reszcie radzę iść na thriller, po którym na plecach poczują ciarki, a nie zapocony kinowy fotel.