Andrew Leman zaskoczył mnie nietuzinkowym filmem grozy przenikniętym ekspresjonizmem niemieckim lat 20. poprzedniego stulecia, tak dobrze wszystkim znanym z filmów „Gabinet doktora Caligari” czy „Nosferatu – symfonia grozy”. „Zew Cthulhu” sztandarowe dzieło mistrza Lovecrafta zostało przeniesione na ekran w duchu kina niemego ze wszystkimi niuansami. Gdy przyzwyczaimy się do formy możemy odetchnąć od teledyskowego montażu i szaletowego humoru, jakich pełno obecnie w kinie. Pozycja godna polecenia, gdyż jest to film pretendujący do miana obrazu kultowego, chociaż z zupełnie innych względów aniżeli „Matrix”.

Oglądając ten mały eksperyment czułem się nieswojo, z jednej bowiem strony mocno przyklaskuję zawsze wszelkim filmowym eksperymentom z formą, z drugiej zaś czułem się trochę tak, jakby książkę Mario Puzo zrealizowano w konwencji “Toy Story“. Muszę też wziąć poprawkę na bardzo duże przywiązanie autorów do archaicznej konwencji, które współczesnemu widzowi przysłaniać może całkowicie treść – zanim przestanę się śmiać z drewnianych aktorów i plastikowych dekoracji, może już być za późno na dostrzeżenie tematu. Trzeba przyznać, że trudno mi się do czegoś przyczepić, ale… to jednak ciągle nie to. Czekam wciąż na ekranizację Lovecrafta, która wykorzysta potencjał jego teatralnego szaleństwa, a w kinach wywoła epidemię zawałów. Tymczasem – polecam jego prozę!