Istotą filmu „The International” jest czarna magia. W Średniowieczu rozumiana dosłownie, dzisiaj używana w formie metaforycznej. Najnowszy obraz Toma Tykwera, podobnie jak wcześniej „Zeitgeist”, przedstawia nam „świat w znaczącym stopniu kontrolowany przez oligarchię finansową”. Ekonomiści szybko wyłapią błędy w scenariuszu. Dla reszty z nas to czarna magia, która, przez swój enigmatyczny charakter, niepokoi nas, a czasami nawet przeraża.
Intryga „The International” luźno opiera się na faktycznym skandalu, jaki powstał po opublikowaniu w 1991 roku raportu Sandstorm nt. Bank of Credit and Commerce International. Z kulisami skandalu proponuje zapoznać się po seansie, żeby nie psuć sobie przyjemności z oglądania.
Sam film czerpie garściami z klasyków kina sensacyjnego, takich jak „Francuski łącznik” czy „Maratończyk”. Twórcy zmuszeni byli jednak dokręcić sceny akcji, gdyż pierwsza wersja była najzwyczajniej w świecie nudna. Dalej krąży opinia, że dzieło ma charakter iście teatralny, czego dowodem jest chociażby przeniesienie scenariusza na deski teatru pod zmienioną nazwą „Across Boundaries”. Ale dla wysmakowanych koneserów pozycja ta pozostaje obowiązkowa.

„The International” przykuł całą moją uwagę na pierwsze dziesięć minut. Następnie dał mi trochę odpocząć od zachwytu, pozwalając podelektować się ładnymi ujęciami i klimatyczną muzyką. Potem mój umysł już tylko błądził, zastanawiając się, czy fabuła i skomplikowane powiązania bohaterów są na tyle ważne by cieszyć się tego typu filmem i oczekiwać wielkiego zakończenia.
On (znaczy Clive Owen) jest agentem stojącym po stronie dobra i starającym się za wszelką cenę rozwiązać Sprawę (z pomocą Naomi Watts). Oni (znaczy przeciwnicy) to międzynarodowi bankierzy i ich pomagierzy, likwidujący zbędne przeszkody w ciemnych interesach. Obraz ma być z założenia sensacją – jest broń, są strzały (widowiskowa akcja w nowojorskim muzeum Guggenheima – bezcenna), nawet pościgi. Problem w tym, że poza świetnym wstępem, film posiada dziwna strukturę, która raz nas skutecznie usypia, to znowu budzi w niespodziewanych momentach, dążąc do zupełnie frustrującego finału. Całość sprawia wrażenie lepiej wyglądającego pilota nowej serii HBO.
Za to Clive Owen robi wrażenie aktora świetnie dobranego do roli. Niestety przypadło mu grać osobę, która wdała się w sprawę, której nie do końca rozumie. Na przestrzeni całej historii jego twarz prezentuje nam różne odmiany zdziwienia, zaskoczenia i prób ogarnięcia sytuacji. Podobnie jak główny bohater, oglądałem kolejne zwroty akcji z marsową miną, starając się nadążyć za rozwijającą się teorią spisku globalnego. I tak jak głównemu bohaterowi, tak i mnie nie wychodziło to najlepiej.
„The International” nie jest filmem wybitnym. Na dobrą sprawę nie jest też klasyczną sensacją. Trzyma w napięciu. Ale zbyt duży nacisk położony na dialogi nie pokrywa się w całości z założeniami gatunku. Bliżej mu już do filmów szpiegowskich. Jeśli ktoś polubił „Trzy dni Kondora” czy „Dzień Szakala” z pewnością znajdzie coś dla siebie w ostatnim filmie Toma Tykwera.