W 2000 roku na ekrany weszła „Cela”, która, z uwagi na obecność Jennifer Lopez w obsadzie, została z góry skreślona przez kinomanów. Dopiero później okazało się, że pierwsze wrażenie było mylne i, dzięki poczcie pantoflowej, film szybko osiągnął sukces kasowy. Pierwsze skrzypce grały w nim scenografia, kostiumy i charakteryzacja. Za ostatnią był zresztą nominowany do Oscara.
Sześć lat musiano czekać na nowy obraz Tarsema Singha. Poszukiwania odpowiedniego tematu zawiodły reżysera do Bułgarii, gdzie w 1981 roku powstał „Yo ho ho” Zako Heskija. Akcja remake’u ponownie jest dwubiegunowa, ale tym razem to nie umysł seryjnego mordercy jest miejscem wydarzeń, a wyobraźnia kaskadera filmowego.
Stylistycznie „Magia uczuć” jest zbliżona do „Źródła” Aronofsky’ego i podobnie boryka się z problemem przerostu formy nad treścią. To właśnie forma, a w szczególności obraz, głównie fascynuje Singha, zarówno w reklamie, jaki i w filmie. O ile jednak wyjaśnienie całej intrygi w „Źródle” było bardzo niejasne, o tyle rozwiązanie zagadki w „Magii uczuć” jest stosunkowo proste, żeby nie powiedzieć banalne.
Jest to jednak pozycja obowiązkowa, nie tylko dlatego, że film firmowany jest nazwiskami Davida Finchera i Spike’a Jonze’a. Głównie przez swoją baśniowość, która pochodzi z tej samej parafii, co „Przygody barona Munchausena” Terry’ego Gilliama.

Kiedy mowa o uczuciach, o wydarzeniach mających niebagatelny wpływ na życie zarówno dziecka, jak i dorosłego człowieka – a przy tym dane jest nam prześledzić opowiadaną historię w bardzo rzeczywisty sposób, to przyznać muszę że film ten zasługuje na uznanie, uwagę i tych kilka łez, których nie sposób nie uronić. Od samego początku, do ostatniej sceny – znajdujemy się w ciepłych, wrażliwych ramionach bohaterów, którzy w swych pragnieniach i umiejętności wykorzystania swej wyobraźni tak dobrze się uzupełniają. Fantastyczny przekaz prawdziwej magii.

„Gomorra” to włoski kandydat do Oscara. Tytuł nawiązuje do biblijnej Gomory, gdzie niegodziwości i pogarda dla prawa przyczyniły się do zagłady miasta. Świat, przedstawiony w książce Roberto Saviano i przeniesiony na duży ekran przez Matteo Garrone, prezentuje nam współczesne oblicze Gomory jaką jest neapolitańska kamora. Grupa parająca się przestępczością zorganizowaną i to w stopniu znacznie przekraczającym sławną mafię sycylijską.
Świat włoskich zbrodni nie jest niczym obcym dla polskiego widza. Szczególnie dla fanów komisarza Cattani’ego bohatera serialu „Ośmiornica”. Oczywiście, jak wielu z Was, tak i ja byłem wypraszany z pokoju, kiedy zaczynał się seans. Obraz z „Ośmiornicy” i „Gommory” stawia historię Capone, Corleone i Soprano na półkę obok „Mody na sukces”. Wyidealizowany i sterylnie czysty świat amerykańskich mafiosów pociąga swą nierzeczywistą otoczką. „Gommora” odrzuca i szokuje równie mocno co „Miasto Boga” Meirellesa i Lund. Wizja biedoty uwikłanej w porachunki gangów jest wstrząsająca bez względu na miejsce akcji. Dużo bardziej aniżeli ta w dobrze skrojonych, markowych garniturach.
Historia obala mit jakoby światek przestępczy był związany tylko z rozbojami, prostytucją i narkotykami. Siatka jest o wiele bardziej skomplikowana i funkcjonuje praktycznie w każdym aspekcie naszego życia, począwszy od nielegalnych fabryk odzieżowych, a skończywszy na podejrzanych formach utylizacji odpadów.
Film zdobył Złotą Palmę na festiwalu w Cannes. Nie zgadzam się jednak z werdyktem jury. Film jest przeciętny, ale poruszył temat problemu wcześniej nie dostrzeganego przez świat. Do czasu książki Saviano, mało kto słyszał o kamorze. Książka i film przyczyniły się do popularyzacji tej grupy przestępczej, a co za tym idzie większej uwagi stróżów prawa.
Saviano już od dwóch lat mieszka poza Neapolem, chroniony przez służby bezpieczeństwa. Z kolei dwóch naturszczyków, grających w filmie, okazało się mieć koneksje z kamorą i stanęli przed sądem. Trudno już stwierdzić, które z doniesień prasowych jest prawdziwe, a które nie. Film zdobywa coraz szerszy rozgłos i bynajmniej nie jest to wynikiem jego walorów artystycznych.