Studio Disneya zaciekawiło mnie swoimi ostatnimi poczynaniami. Korporacja, która tak nikczemnie zabiła ideę wielkiego geniusza i prekursora, obecnie jakoby starała się wskrzesić jego ducha i wraca do korzeni filmografii. Już w tym roku ma witać nas „Oceans” (hołd dla „A true-life adventure”), „Princess and the Frog” (powrót do klasyki animacji), „The Boys: The Sherman Brotherss Story” (rozbudzenie dziecięcych wspomnień i ulubionych filmowych piosenek). Wszystkiemu towarzyszy aura nadchodzącej gali, wielkiego święta, radości i dumy.

Ciekaw jestem, dlaczego to robią. Uczczenie 75 rocznicy śmierci Walta Disneya mnie nie przekonuje. Nie wierzę w rocznice, tylko preteksty do określonych działań. Gdyby faktycznie nie było w tym wszystkim krzty hipokryzji, obniżonoby ceny biletów do Disneylandów, co przecież było w zamyśle ich wielkiego twórcy od samego początku. Może ma to być kolejny etap marketingowej sinusoidy? Może stabilizują swoją pozycję na coraz to bardziej konkurencyjnym rynku (klasyka kontra 3D)? Nie wiem.

Muszę jednak przyznać, że pośród masywu ostatnich, często dość żenujących produkcji, zabieg ujednolicenia i uszlachetnienia jakości jest pozytywny. Cieszyłbym się, gdyby studio faktycznie zaczęło zachwycać magią Walta Disneya, niedoścignionego mistrza i wizjonera. Poczekamy, zobaczymy…