Tak wiele dobrego zostało już powiedziane na temat “Slumdog. Milioner z ulicy“, że aż szkoda tracić czas na kolejne hymny pochwalne na cześć nowego filmu Danny’ego Boyle’a. Dlatego skupmy się na innym aspekcie tego dzieła.
W każdym konkursie, gdzie gra toczy się o wysoką stawkę, jest Wielki Przegrany. Zdawałoby się, że największym przegranym powinna być osoba, która zajęła ostatnie miejsce, ale tak nie jest. Wielkim Przegranym zostaje ten kto zajął drugie miejsce. Mówię o konkursach, gdzie jedynie zajęcie pierwszego prowadzi do zdobycia czegokolwiek poza wspomnieniami. W przypadku „Slumdog. Milioner z ulicy” Wielkim Przegranym jest Loveleen Tandan.
Danny Boyle to Irlandczyk z dziada pradziada. Podejmując się realizacji tego filmu musiał mieć w swej ekipie nie tylko konsultantów, wspominających z rozrzewnieniem Indie Brytyjskie. Potrzebował tak naprawdę współreżysera, obytego z kultura i sztuką Południowej Azji. Tandan, parająca się głównie castingami przy takich filmach jak „Monsunowe wesele”, nadawała się do tego idealnie. Egzotyka jest jednym z głównych atutów „Slumdoga…”. A jednak, chociaż współreżyserowała sekwencje indyjskie to nie została wpuszczona na piedestał. Boyle samotnie odbierał Oscara.
Kwestię autorstwa pozostawiam otwartą, ponieważ intryguje mnie tak naprawdę zaprezentowany w „Slumdogu…” wizerunek „Milionerów”. Teleturniej, wymyślony przez Brytyjczyków 10 lat temu, jest obecny praktycznie na całym świecie. Urasta do rangi symbolu rozpoznawalnego przez wszystkich. Staje się elementem uniwersalnym, obok samych uczuć, które są tematem filmu. A jednak, pomimo tego, że „Milionerzy” są szkieletem, na którym oparto fabułę, a nawet swoistą klamrą to TVN nie zdecydował się zainwestować w polską dystrybucję tego filmu. Jest to ciekawe, ponieważ TVN już wcześniej, w ramach autopromocji, starał się zaznaczyć obecność tego teleturnieju w świadomości Polaków. W „Milionerach” pojawił się zatem Wojtek Bir bohater „Miasteczka” i Dżefrej Kowalski „Król przedmieścia”. Czyżby „Slumdog…” prezentował wizerunek programu odbiegający od obowiązującej polityki stacji?

Trudno mi było oswoić się z narastającą wokół „Slumdoga…” euforią. Zresztą, po tym co przeczytałem u polskich recenzentów nie tylko mnie nie przekonuje już „American Dream” po raz n-ty przepakowany i podany z indyjskim curry. Trudno mi też odnaleźć też inne powody niż zachwyt nad infantylną wizja Indii, który został Amerykanom po imperialnych sielankach serwowanych im w zeszłym wieku przez Brytyjczyków. Żeby wszystko było jasne: historia jest dobrze napisana, przyjemnie wyreżyserowana, fajnie zagrana – ale tak naprawdę na Oscara zasługują w tym filmie jedynie zdjęcia i montaż. Normalnie takich rzeczy nie komentuję, ale ze zdumieniem słuchałem duetu Sadowska / Rakowiecki, którzy zachwycali się filmem pomimo, iż Rakowiecki przysolił mu epitetem “kino jarmarczne” a Sadowska właściwie nie miała nic ciekawego do powiedzenia poza tym, że film jest “radosny“. Doświadczam rzadkiego uczucia, że cały świat filmowy oszalał – cóż, może takiego kina brakowało ostatnio w zalewie smutnych, nostalgicznych premier. Na pewno dużo uznania dla Boyle’a, chociaż jako jego skryty kibic uważam że dla niego akurat ten film to niejako krok wstecz.