Janusz Majewski zwierzył się kiedyś dziennikarzom ze swojego marzenia. Zawsze chciał zekranizować przygody Sindbada Żeglarza. Nigdy jednak mu się to nie udało. Oglądając najnowszy film Wachowskich, czuję, że realizowali swoje marzenie z lat dzieciństwa. Jeżeli ktoś ekranizuje starą dobranockę z lat 60. to gołym okiem widać, że tworzy coś, o czym śnił od małego.

Jak zaczarowany oglądałem efekt przeniesienia japońskiej anime na żywy plan. Starano się w stu procentach odwzorować ducha tamtej serii. Podobnie jak postąpił Rodriguez w „Sin City”. Cała prostota historii i kicz pastelowych kolorów jest podciągnięty do rangi sztuki. Nierealność aż kłuje w oczy, co dla wielu widzów jest nie do przyjęcia. Ale właśnie to co dyskwalifikuje ten film jednocześnie jest jego głównym atutem. To hołd kreskówce na poziomie filmów „Kto wrobił królika Rogera” i „Maska”.

Ostatni raz takiego kręćka na punkcie filmu dostałem przy „Mrocznym Mieście” Alexa Proyasa i „Mumii” Stephena Sommersa. Jeśli „Planet Terror” Rodrigueza jest ukłonem wobec horrorów klasy B, to „Speed Racer” jest ukłonem wobec młodzieżowych filmów akcji z lat 70. Jeżeli nie lubicie samochodzików Matchboxa, mordobić „Dragon Balla”, gadżetów „Yattâmana” i włoskich bijatyk Buda Spencera to nie mamy o czym rozmawiać.