Gdyby Steven Spielberg zrealizował swoje marzenie to w jego filmografii zaistniałby James Bond. Zrezygnował jednak z ikony angielskiej kultury i stworzył z Georgem Lucasem inną, na wskroś amerykańską. Czwarta odsłona przygód doktora Jonesa skupia się na walce z komunistami, co mocno trąci poprawnością polityczną. Gdyby akcja rozgrywała się we współczesnym świecie to Al Qaida byłaby na mur, beton, żelazo do odstrzału. Taka jest jednak konwencja tego cyklu, w którym odgrywa niebagatelną rolę.
Twórcy włożyli wiele wysiłku w odtworzeniu klimatu starej trylogii. Widzowie przyzwyczajeni do standardów współczesnego kina mogą czuć się zawiedzeni, ale starzy wyjadacze będą zachwyceni. Spielberg przez całe życie montował drużynę marzeń. Wystarczy uważnie oglądać jego filmy, by przekonać się, że niektóre nazwiska powtarzają się z regularną częstotliwością w napisach początkowych. Najmniejszy problem był z muzyką, Williams sięgnął po stary motyw. Najwięcej pracy miał natomiast Janusz Kamiński, który towarzyszy Mistrzowi od „Listy Schindlera”. Musiał podrobić oko Douglasa Slocombe’a, który stał za kamerą wszystkich poprzednich części. Slocombe, mając ponad 90 lat, jest już na głębokiej emeryturze.
„…Królestwo…” jest pozycją obowiązkową. Miło znów obejrzeć Forda w starym, dobrym stylu. Warto wspomnieć, że to nie jest jego czwarte spotkanie z tą rolą. Miał jeszcze cameo w „Młodym Indianie Jonesie i Tajemnica Bluesa”. Ale to już zupełnie inna historia. Fanom polecam lekturę „Zaginionego dziennika Indiany Jonesa”, który jest bogatym kompendium wiedzy o naszym bohaterze. Chociaż brakuje w nim podpisu Führera, są za to wzmianki o Atlantydzie, z którą zetknęli się gracze w „Indiana Jones and The Fate of Atlantis”. Miłego seansu i kto wie… Zimna Wojna jeszcze się nie skończyła.

Jestem trochę zawiedziony, a wy? Starałem się pocieszać, że to tyle lat minęło, że przecież to są filmy, które wspominam z dzieciństwa, że miałem i zawsze będę miał do nich emocjonalny stosunek… Wszystko na nic, nie mogę się oprzeć temu samemu wrażeniu, które miałem po nowych „Gwiezdnych Wojnach” – że żadnemu z tych obrazów nie udało się odtworzyć klimatu poprzedników. Co prawda Spielberg zarzekał się, że realizacyjnie wróci do lat osiemdziesiątych, i może mu się to udało, nie mam zastrzeżeń, ogląda się bardzo przyjemnie. Widzów którzy pójdą na ten film mogę podzielić na dwie grupy – pierwsi nie niosą na seans sentymentalnego bagażu, i dla nich film będzie się oglądało jak każdy typu „pochodnia i maczeta”. Natomiast dla gros takich osób jak ja, wyjście z seansu oznaczać będzie często uczucie niezaspokojonej nostalgii. Może stare pomniki kinematografii przygodowej powinniśmy jednak zostawić w spokoju?