Przedstawiciele francuskiej Nowej Fali weszli do światowej kinematografii ławą. Podobnie stało się z fantastyką, która wkroczyła z nową mocą w XXI wiek dzięki 2 filmom – „Władca Pierścieni” i „Harry Potter”. Te filmy rozpoczęły nowy rozdział w tworzeniu wysokobudżetowych blockbusterów. Niedługo po nich pojawiły się „Opowieści z Narnii”, „Zloty kompas”, „Seria niefortunnych zdarzeń”, a ostatnio „Kroniki Spiderwick”.
Bardzo miło było ponownie spotkać na ekranie Andrew McCarthy’ego, który zaskarbił sobie mą sympatię rolą w „Szpitalu Królewstwo”, niespodzianką jest też głos Martina Shorta, który użyczył go postaci domowego skrzata. Film należy jednak do słabszych, głównie za sprawą denerwującej gry Freddiego Highmore’a, który nie może się pochwalić zdolnościami mimicznymi. Tym bardziej, że przyszło mu partnerować Nickowi Nolte i Davidowi Stratharinowi, przy których niknie w oczach. Jeśli jesteście już znudzeni powtarzającym się grymasem twarzy Rona Wesley’a to wiecie o co mi chodzi. Przynajmniej obaj na starość nie wydadzą fortuny na botox.
Jak zwykle, po seansie ekranizacji książki, sięgnąłem po pierwowzór i po raz kolejny utwierdziłem się w przekonaniu, że dobrze zrobiłem. Historia napisana przez Holly Black i narysowana przez Tony’ego DiTerlizzi’ego jest znacznie bogatsza. Akcja filmu pędzi jak nocny ekspres, a tajemnice i zagadki uciekają daleko w tył. Sięgnąć po pozycję na pewno warto, ale polecam raczej wypożyczalnie video. A dla lubiących zagłębić się w klimat doradzam wizytę w pobliskiej bibliotece. Książki stoją w dziale literatury dziecięcej, ale czyta się jednym tchem. Rewelacyjna lektura do pociągu.