Odmienność od zawsze fascynowała filmowców. Począwszy od 1932, kiedy na ekrany wszedł niesamowity horror „Dziwolągi”, gdzie przedstawiono wiele postaci z autentycznymi schorzeniami genetycznymi. Po 70 latach M. Night Shyamalan oponentem „Niezniszczalnego” Bruce’a Willisa zrobił Samuela L. Jacksona, obarczonego osteogenesis imperfecta. W „Renaissance” tajemniczy przeciwnik głównego bohatera cierpi na progerię. Tym samym, im przypadłość dziwaczniejsza tym postać ciekawsza.
Interesująca teoria nie maskuje widocznych niedociągnięć. Twórcy chcieli zbyt wiele pokazać w zbyt krótkim czasie, więc film rozlatuje się jak długo przyrządzana kanapka. Wgryzając się, czujemy, że pomidor leci na podłogę. Trzeba jednak pamiętać o tym, że oglądamy debiut reżysera, który na swoim koncie ma tylko jeden film krótkometrażowy. Jest to na pewno duża szansa dla Volckman, ale i tak największe wrażenie robią spece od castingu, którzy na potrzeby anglojęzycznego dubbingu wciągnęli Craiga, Pryce’a i Holma. Imponujące nazwiska najlepiej smakują w wersji z napisami.

Myślę, że kolejne robione jak z prasy kalki orwellowskiego świata w najnowszych filmach sf przejadły mi się do granicy wymiotów. Co prawda temat “Renaissance” bliższy jest “Łowcy androidów“, niż przykładowo “V jak Vendettcie“, ale ciągle ma się wrażenie że to wszystko już było. Był papierowy, styrany życiem glina, był szalony naukowiec znajdujący receptę na nieśmiertelność, były efektowne włamania do megakorporacji i walka z “systemem” (z “układem” też była). Jonathan Pryce grający złego dupka – był. Były sztampowe dialogi o rozterkach moralnych na poziome przedszkolnych kolorowanek. Niedorobionych, kanciastych momentami animacji, robionych trochę taniej z nadzieją że się tego nie zauważy też było już trochę. Różnica polega głównie na tym, że nikt tego wszystkiego nie przykrył do tej pory filtrem czarno-białym. To trochę za mało, żeby mieć satysfakcję z kupionego DVD.