Wychodząc z seansu “Zagubionej Autostrady” byłem pewien, że nigdy już nie zobaczę takiego filmu. Okazało się jednak, że się myliłem. Lynch zawiódł mnie swoimi kolejnymi filmami, żaden z nich, poza “Blue Velvet“, nie dorównał “…Autostradzie“. Jednakże okazało się, że sir Anthony Hopkins ma dla mnie przygotowane dzieło, które dorówna mojemu ulubionemu filmowi Lyncha.
“Slipstream Dream” to nietuzinkowy hołd, jaki Hopkins złożył fabryce snów u schyłku swej kariery. Aktorzy rzadko mogą zmierzyć się z tak trudnym materiałem. Niektórzy zostali obsadzenie w podwójnej, a czasami nawet potrójnej roli. Śmierć miesza się z życiem, fikcja z rzeczywistością, sen z jawą, a film z filmem. Szczególnie miło ogląda się Christiana Slatera, który obecnie nie ma dużego szczęścia do ról. John Turturro, który zaskarbił mą sympatię filmem “Czacha dymi“, autentycznie wariuje na ekranie. Aż trudno uwierzyć, ile myśli kłębi się w głowie Hopkinsa. Ludzie znają go z ról, gdzie przejawia stoicki spokój, nawet u tak skrajnej postaci jak “Hannibal“.
“Slipstream…” to kolejny film rozrachunkowy. Coraz więcej aktorów chce opowiedzieć o czymś dla siebie ważnym. Stallone czuje potrzebę dopisania epilogów do swoich postaci. Redford zabrania głosu w polityce. A Hopkins zaprasza nas na chwilę zadumy nad ubłoconą fabryką snów, gdzie wszyscy albo giną, albo wariują, albo po prostu nie dają rady podołać obowiązkom. Nie ma na to żadnej recepty poza jedną. Nikt nie będzie Cię oceniał po tym, jak żyłeś, ale po filmach jakie po sobie zostawiłeś.