Studenci szkół filmowych uczą się, że każdy wykorzystany środek wyrazu musi mieć rację bytu. Akcja „Magnolii” rozpoczyna się na początku XX wieku, reżyser wykorzystał więc kamerę Pathe Hand Crank z 1909 roku. „Szeregowca Ryan” otwiera scena lądowania w Normandii. Kamiński ze Spielbergiem obejrzeli więc tony materiałów nakręconych przez ówczesnych kamerzystów wojskowych. Nie mogę się jednak przekonać do stylistyki Greengrassa, który paradokumentalność „Lotu 93” podpiął pod Bourne’a.
Dość mocno zawiodłem się na Tonym Gilroy, którego rewelacyjny dorobek artystyczny zupełnie nie wskazywał na jakiekolwiek ryzyko wypuszczenia gniota. Historia została uszyta najgrubszymi nićmi jakie widziały moje oczy. Nawarstwienie zbiegów okoliczności jasno stawia książkowy pierwowzór na bezapelacyjny piedestał. Dzięki Bogu, że jestem zwolennikiem czytania książek po filmach. Po dwakroć można wtedy docenić kunszt nawet takich klozetowych pisarzy jak Robert Ludlum.

Nie ma większego fana dobrych samochodów koziołkujących ochoczo w rytm tam-tamowej muzyki, od czasu do czasu wyskakujących spoza kadr obiektywu kamery operatora. Uwierzcie mi, mało który film (a praktycznie chyba żaden remake) oglądał się tak dobrze, jak dwie poprzednie części trylogii Bourne’a. Odświeżenie takiego zastałego skostniałego gatunku, jak film szpiegowsko-sensacyjny wymaga nie lada ekwilibrystyki i szczególnego podejścia do tematu, co niewątpliwie było sukcesem w dwóch poprzednich obrazach. Tutaj scenariusz siada, co gorsza nie wiadomo dlaczego – gwarantem sukcesu wydawało mi się nazwisko Tonyego Gilroya w składzie twórcy scenariuszy (twórca jednego z moich ulubionych filmów sensacyjnych – “Krytycznej Terapii“). Niestety, jest to jeden z tych klinicznych przypadków, w których pozornie wszystko gra, wybucha i strzela nie tylko kulami ale i celnym tekstem, a jednak z każdą minutą się rozjeżdża. Żal mi też Stratharina, który obsadzony w roli – powiedzmy sobie uczciwie – mało wymagającej się marnuje. Dobrze było znowu zobaczyć Damona okładającego wszystkich po drodze zarówno prozą, jak publicystyką (ci, którzy oglądali zrozumieją co mam na myśli), ale to za mało, żeby ulepić wciągającą fabułę. Po raz n-ty potwierdza się niestety teoria, że doborowy skład obsady to nic bez przyzwoitego tekstu.