Film był rzeźbiony kilkanaście lat, tyle ile Kiersznowski rzeźbił dla Sanktuarium Matki Boskiej Kodeńskiej. A nieprzypadkowo wspominam tu kościół, ponieważ twórcy zrobili z tego miejsca swoistą klamrę, gdzie cała intryga się zaczyna i gdzie wszystko się na końcu… Ale nie pozbawiajmy widzów przyjemności z oglądania.
Film został otoczony przez producentów otoczką histerii… Ponad 180 wersji scenariusza, teksty w studiu dźwiękowym były palone tuż po nagraniu, kopie filmu trafiły do kin pod fałszywą nazwą „Yellow Harvest”. Słowem, otoczka na miarę premiery wydawniczej finałowego „Harry’ego Pottera” J.K. Rowling. Ale zamiast hord maniakalnych widzów, którzy zabiliby za skrawek scenariusza czy parę klatek filmu, na premierze pojawili się spokojni rodzice z dziećmi – dwa pokolenia, które wychowywały się na „Simpsonach” od 1989 roku.
Atmosfera napięcia napędzana przez samych twórców była jednak większa od samego filmu, który jest niczym więcej jak jednym, długim odcinkiem serialu. Czas spędzony w kinie jest świetną rozrywką, ale człowiek wychodzi zawiedziony, czując, że nie dostał nic ponad to, co serwowano mu w telewizorze.
W moim prywatnym odczuciu o wiele większe wrażenie, aniżeli wersja kinowa, zrobiły na mnie ostatnie minuty „Treehouse of Horror VI” – 6 odcinek 7 sezonu „Simpsonów”. Na końcu epizodu Homer Simpson wkracza najpierw do trzeciego wymiaru, a później do naszego świata. To było dla mnie totalnym zaskoczeniem, a film pełnometrażowy nie zaskoczył mnie absolutnie niczym.

Trudno nie gratulować Mattowi Groeringowi – mało któremu twórcy i producentowi serii telewizyjnej udaje się zatrzymać jej świeżość i dowcip po prawie 20-tu latach ciągłych emisji. „Simpsonów” to nie tylko, wyprzedzający odrobinę swoją epokę, fenomen popularyzowania animacji, nie tylko świetnie pisane przez dwie dekady scenariusze i doskonałe poczucie humoru (którego właściwie nigdy nie brakowało), to także po prostu wrośnięty w amerykańską kulturę symbol tak typowego dla USA poczucia humoru. Po wieloletnich bojach, wreszcie udała się szykowana z dawien dawna wersja kinowa która, pomimo iż nie zaskakuje niczym epokowym i niezwykłym, dostarcza sporej dawki humoru na naprawdę przyzwoitym poziomie. Wypieszczony scenariusz z małym wtrętem pro-ekologicznym, które odbija się w Ameryce po “Niewygodnej prawdzie”, potrafi rozbawić nie tylko fanów serii – świetna robota, Matt – prosimy o więcej!