“Czemu jesteś taki spokojny? Robiłeś już wcześniej takie rzeczy?“. Te słowa odzwierciedlają całą esencje “Szklanej pułapki 4.0“. Ani reżyser, ani tym bardziej scenarzyści nie łudzili się, że zaskoczą kogokolwiek. To film robiony praktycznie przez fanów dla fanów. Całość przypomina jedno wielkie puszczanie oka, gdzie nasze “Yippee-ki-ya” jest tym samym, co “My name is Bond. James Bond” dla wielbicieli 007, czy “I have a bad feeling about this” dla fanów “Gwiezdnych Wojen“. “Robiłeś już wcześniej takie rzeczy?“, pyta Justin Long, a widz uśmiecha się pod nosem, bo wie, że kto jak kto, ale John McClane robił już takie rzeczy nie pierwszy i nie ostatni raz.

Na tle poprzednich części czwórka wypada nad podziw dobrze, a to z kilku powodów. Po pierwsze jestem pełen podziwu dla Lena Wisemana, który – pomimo brudzenia sobie CV kolejną odsłoną słabiutkiego “Underworld” – pokazał tu przyzwoity poziom. Po drugie moją sympatię wzbudził Kevin Smith, odchodząc od wyświechtanego wizerunku Silent Boba i przyprawiając film o dodatkową porcję humoru, który zawsze był nieodzowną częścią serii. I po trzecie świadomość, że nad tekstem pracował David Marconi autor scenariusza “Wroga publicznego“.

Na koniec, pewna ciekawostka dla niezorientowanych. Otóż, pomijając część trzecią, seria nigdy nie bazowała na oryginalnych scenariuszach. Za prawie każdą częścią stał pierwowzór, w którym nie przewija się w ogóle postać Johna McClane’a. Część pierwsza była adaptacją książki pod mocno bondowskim tytułem “Nothing Lasts Forever” (1979) Rodericka Thorpa. Dwójka bazowała z kolei na tekście “58 minutes” (1987) Waltera Wagera. Natomiast do części czwartej inspirację zaczerpnięto z artykułu “A Farewell to Arms” (1997) Johna Carlina. Nic nie wskazuje na to, byśmy się mieli doczekać piątki, więc wszystkich zainteresowanych losami Johna McClane’a odsyłam do “The Detective” Rodericka Thorpa, będącego prequelem książkowego pierwowzoru pierwszej “Szklanej pułapki“.

W przedostatnim odcinku Penny Arcade mózg jednego z głównych bohaterów podczas seansu “Die Hard 4.0″ oddala się w pełnym kurtuazji manewrze z kina, zabierając ze sobą elegancką walizeczkę. Rzeczywiście, informatycy, obserwujący hakerski atak na infrastrukturę Stanów Zjednoczonych umrą ze śmiechu albo ugotują się na twardo. Podobnie zresztą będą reagowali fizycy. Całę szczęście, że detektyw porucznik McClane “już robił takie rzeczy” i łamanie praw fizyki nie jest mu zupełnie obce.

Fabuła opiera się na przekrojowym artykule z 1997 roku, punktującym bezlitośnie słabości postępujacej komputeryzacji USA, składające się na olbrzymią wrażliwość na potencjalne ataki ówczesnej infrastruktury informatycznej tego kraju, a bazuje na schemacie, który Hollywood eksploatowało już wielokrotnie i do znudzenia, chociażby w “Kodzie dostępu”. Podobnie jednak jak w poprzednich “Pułapkach”, fabuła staje się marginalnie istotnym tłem bardzo przyzwoitego kina akcji, z “przekąśliwym” McLane’em bezlitośnie drwiącym sobie ze wszystkiego i wszystkich. Film trzyma na szczęście poziom poprzednich, przede wszystkim udaje mu się miejscami być zabawnym, szczególnie w miejscach gdzie ogrywany jest wątek podobieństw porucznika do jego córki. Film, kiedy piszę tę recenzję, dalej nie daje się zepchnąć z amerykańskiego Box Office, co dobrze pokazuje, że każdy z nas czasem funkcjonuje w zgodzie z “Zasadą Mamonia”.