Nie ma nic bardziej nieprzyjemnego, jak bycie świadkiem tego, jak dobra seria stacza się po równi pochyłej. Trzecia część nowej Disney’owskiej maszynki do pieniędzy jest za długa, za bardzo przegadana i nadmiernie pogmatwana. Cóż z tego, że czeka nas kilka znakomitych graficznie sekwencji (m.in. pustynne wizje kapitana Sparrowa na wygnaniu), skoro żeby odszyfrować motywację bohaterów, trzeba robić notatki z politycznych wykładów próbujących się nawzajem wykiwać piratów. Operatorom kin polecam przerywanie projekcji 10-minutowymi spotkaniami, na których widzowie zaangażują się w burzę mózgów, a co bardziej łebscy wyjaśnią pozostałym, kto na kogo teraz w filmie poluje. Notabene nie wiem jak zrozumieją film ludzie, którzy poprzednich części nie oglądali – nawet gdybyśmy opatrzyli wstęp lektorskim “w poprzednim odcinku” wszystko by im się zapewne pomerdało. Twórcy najwyraźniej nie mieli większego pomysłu na ciekawe zakończenie losów prawie dziesięciu głównych postaci i kilkunastu wątków głównych, postanowili więc dodać jeszcze więcej wątków i jeszcze więcej postaci. Depp jest przynajmniej tak umęczony, jak jego niezniszczalny pirat, którego magicznego humoru – przyciągającego dotychczas widzów- nie uświadczymy za wiele w tej części; Barbossa Rush’a z potwornego złoczyńcy stał się sflaczałym piratem wyjętym żywcem ze stereotypów, a same uroki Knightley czy uśmiechy Blooma nie zapełnią prawie trzygodzinnego seansu. Szkoda, że tyle magii, która pierwotnie stała za sukcesem pierwszej części “Piratów…“, uleciało bezpowrotnie…

Do seansu “Piratów z Karaibów 3” trzeba się mocno przygotować. Najlepiej zgodnie z teoriami zawartymi w książce Pawła Godlewskiego “Moment Boskości“: “Aby oczyścić umysł i przejść w stan obserwatora, można spróbować nie werbalizować rzeczywistości, tylko ją obserwować“. Należy więc oczyścić umysł, albo najlepiej go całkowicie wyłączyć, ponieważ “Piraci…” to nic innego, jak fabularyzowany Disneyland. Pojedynki na diabelskim młynie, karuzela statków to tylko nieliczne przykłady atrakcji, jakie czekają widzów, którzy odrzucą “generowanie subtelnych myśli werbalizacji” z “Momentu Boskości” Godlewskiego.
Istnieje teoria podług której przeciętny widz nie pamięta dalej niż do dwóch ujęć wstecz. Realizatorzy wzięli sobie tą mądrą sentencje głęboko do serca, ponieważ spójność fabularna w najnowszym filmie Verbińskiego zachowana jest zawsze do dwóch ujęć wstecz. Tak ścisłego przestrzegania reguł nie powstydziłby się nawet sam Siergiej Eisenstein. A więc, gdy kinooperatorzy wyłączają światła, my wyłączamy komórki – i te telefoniczne i te mózgowe.
Z coraz większym rozbawieniem obserwuję jak metraż poszczególnych filmów rośnie w zastraszającym tempie. Rozkwit popularność produkcji telewizyjnych wywołuje przedziwną reakcję w świecie taśmy filmowej. Przekładając na język telewizora “Piratów…” z łatwością można przemontować na 10-odcinkową serię, natomiast takiego “Władcę Pierścieni” na 12-odcinkową. Z kolei z “Harry’ego Pottera” to już wyjdą dwie pełne serie.
Po pirackiej trylogii i “Nawiedzonym dworze” Disney uruchomił produkcję następnych megahitów na podstawie atrakcji ze swojego Parku Rozrywki. Więc, jak ktoś myśli, że to jest nareszcie koniec to się grubo myli. To jest dopiero początek. Podsumowując, ostatni “Piraci…” są lekkostrawni i bezpretensjonalni. Nie czuje się tych godzin spędzonych przed ekranem, a wszystko dzięki Pawłowi Godlewskiemu i jego “Momentowi Boskości“. Wyłączamy mózg i zjeżdżamy w full spectrum entertainment.