Wizualna strona najnowszego filmu Aronofsky’ego jest doprowadzona do perfekcji. Sam reżyser chwali się odepchnięciem grafiki komputerowej na rzecz mikrofotografii chemicznych. Wielowątkowa opowieść splata się, zazębia, tudzież na siebie zachodzi rozmywając przesłanie. Forma przygniotła treść.
Nie można jednak spisać tego filmu na straty. Wspaniałe widowisko przepełnione jest mnóstwem filozoficznych rozważań, a reżyser prowadzi z widzem inteligentną zabawę w zgadywankę, skąd zaczerpnięto inspirację do kolejnych warstw filmu. Główną osią jest Drzewo Życia, które – idąc tropem twórców – przewija się przez wszystkie religie świata. Złośliwi mogliby powiedzieć, że to przedłużenie plażowej filozofii dla ubogich lansowanej przez Chrisa Cartera (”Z archiwum X“) czy pisarza Paulo Coelho. Ale dla mnie jest to po prostu odpowiedź na mroczne “Requiem dla snu“.

Nie mogę oprzeć się pokusie pokazania Aronofsky’ego wszystkim tym reżyserom, którzy wciąż wytłaczają filmy z tej samej, sprawdzonej matrycy. Jego najnowsze dzieło to zderzenie z zupełnie innym sposobem narracji i koncepcją na opowiadanie. Co prawda pomysł zmierzenia się człowieka ze śmiertelnością poprzez, bliską mi duchowo, koncepcję nieskończoności wydawać się może płaski, przez plecionkę wszystkich znanych mi praktycznie religii, to jednak jej formie trudno odmówić pochwał. Warto wspomnieć, że aktorski multiinstrumentalista Hugh Jackman i ciepła, naturalna Rachel Weisz uzupełniają się doskonale, bo ich doskonała praca ginie gdzieś w odmętach niezwykle plastycznej strony wizualnej filmu. Znakomity kąsek, nie do przegapienia nie tylko dla fanów Aronofsky’ego.