“Piraci z Karaibów” to film, który swe korzenie zawdzięcza parkowi rozrywki Disneyland, gdzie historia o piratach jest jedną z ciekawszych atrakcji. Disneyland powstał po to, by dostarczać ludziom rozrywki, takie jest też zadanie tego filmu. Nie nauczy on nas niczego, nie wniesie nic nowego do kinematografii. Słowem – czysta rozrywka w najpełniejszym tego słowa znaczeniu. Nic dziwnego zresztą – w Stanach pierwsze kina powstawały po to, by sterani robotnicy-emigranci mieli alternatywę – urżnąć się w knajpie po całym tygodniu ciężkiej pracy albo pójść do kina.

Rozrywka piracka w czystej formie. Ci z was, którzy są zatwardziałym fanami klasyków gatunku typu “Karmazynowy Pirat”, mogą kręcić oczywiście nosem na rozluźnioną konwencję i mocno czasem abstrakcyjny dowcip, ale trzeba przyznać, że sprawdzona formuła z pierwszej części zdaje egzamin i w drugiej. Fakt, że fabuła nie trzyma się czasami pirackiego trapu ;) na którym stoi, ale widzowie wiele są w stanie wybaczyć oczekując na widok Johnny’ego Deppa, który w stylu Keitha Richardsa słania się po ekranie. Zakończenie mocno serialowe – spodziewałem się że w tle napisów zobaczę montaż “w następnym odcinku….”.