Niedawno miałem przyjemność oglądać „MirrorMask” Dave’a McKeana. Nazwisko Neila Gaimana jako współscenarzysty zwróciło moją uwagę na ten film. Jego książki cieszą się moim niesłabnącym podziwem. Z tego też względu do seansu „MirrorMask” usiadłem z dobrym nastawieniem. Gaiman wraz z reżyserem Davem McKeanem zaserwowali mi film nawiązujący stylistyką do „Alicji w Krainie Czarów” Carrolla. Obaj panowie od połowy lat 80. sukcesywnie tworzą kolejne komiksy, m.in. znaną u nas serię „Sandman”.

Obcość wizji dołożyło studio Jima Hensona, nieżyjącego twórcy uwielbianych przez wielu „Muppetów”. Jego studio pomogło stworzyć przedziwny bestiariusz zwierząt z ludzkimi twarzami i korowód oryginalnych postaci ucharakteryzowanych, jakby maski były integralną częścią ich twarzy. Owo niezwykłe sportretowanie zwierząt i ludzi spotęgowało moje żywe zainteresowanie tym filmem. Bardzo lubię, gdy twórcy bawią się symboliką, szczególnie ujętą w tak niecodzienny sposób. To sprawia, że wracam często myślami do tego filmu, by po raz kolejny zastanawiać się, co autor miał na myśli.

Smutny w swej wymowie obraz Marka Koterskiego zostawia daleko w tyle humor obecny w dwóch poprzednich filmach tego reżysera. Adaś Miauczyński powraca by zmierzyć się z alkoholizmem, Chrystusem i własnym synem. Koterski nakłada wiarę w Boga na wiarę w człowieka. Kluczem do odczytania filmu staje się powiedzenie: “Bóg jest w każdym z nas“. W rezultacie powstał współczesny moralitet w poetyckiej narracji. Podobnie jak w przypadku “Dogmy” Kevina Smitha, nie czułem by ten film obrażał czyjekolwiek uczucia religijne. Może tylko Armii Księdza Rydzyka, która pewnie filmu nawet nie obejrzała.

Niech omijają ten film wszyscy ci, którzy spodziewają się komedii. Kolejna produkcja Marka Koterskiego komedią nie jest, nie jest to nawet obyczaj. To dramat ukazujący staczanie się człowieka po równi pochyłej na samo dno. W tej odsłonie Adaś Miauczyński to alkoholik niszczący wszystko, co w swoim życiu ma do zniszczenia. Film jest ciężki, ale zrealizowany bardzo dobrze. Aktorzy zagrali wyśmienicie. Film godny polecenia tym wszystkim, którzy lubią ciężkie, metaforyczne kino. Niestety ja wolę komedie, więc w mojej ocenie 4.