„Dzienna straż” Bekmambetova jest drugą, po „Straży nocnej”, częścią znakomitej trylogii urban fantasy. Ogromna popularność, jaką zyskały obie części, nie tylko na terenie Federacji Rosyjskiej, sprawiła, że wytwórnia 20th Century Fox zdecydowała się wyprodukować część trzecią „Wieczorną straż”, a autor książkowych pierwowzorów Siergiej Łukjanienko dopisać kontynuację pt. „Ostatnia straż”. Sukces serii pobił w rosyjskich kinach takie kolosy jak „Władca Pierścieni” czy „Harry Potter”.

„Dzienna straż” jest pierwszym kultowym filmem, który mam przyjemność omówić na stronach Celuloidu. Film został okrzyknięty rosyjskim „Matrixem”, a reżyser Timor Bekmambetov dostał już oferty pracy w Hollywood. Film aż pęka w szwach od nadmiaru efektów specjalnych. Szybka narracja, podobnie jak w przypadku „Mrocznego miasta”, może być męcząca na dłuższą metę. Ale naprawdę warto się przemęczyć, żeby zobaczyć jak Sowiety zostawiają nas 100 lat za Murzynami.

Myślę, że eleganckie wykorzystanie klimatu postsowieckiej metropolii sprzeda ten film zawsze i wszędzie, nie tylko za granicami Rosji, gdzie był tak wielkim hitem. Trudno mi dobrze ocenić obraz tym bardziej, że poszatkowany montaż i wybuchowe zdjęcia nie dają mi śledzić chaotycznie co prawda poprowadzonych, ale w sumie dosyć ciekawych wątków, które tworzą tak ciekawy świat. Miałem wrażenie że po „…nocnej”, „Dzienna straż” jeszcze bardziej pogłębia i wady i zalety poprzedniej części, doładowana jeszcze wysokimi kwotami budżetu. Przymknąłbym oko na różne błędy i irytujące skróty myślowe, niedopracowania fabularne, ale żal mi dobrej prozy, na której oparto serię, a która pozostała osamotniona gdzieś pomiędzy warstwami efektów specjalnych. Szlachectwo zobowiązuje nawet, jeżeli jest to tylko szlachecki tytuł zdobyty w box-office.