Hollywood po raz kolejny zaserwowało nam drinka Madden-Paltrow. Po lekkostrawnym “Zakochanym Szekspirze” przyszedł czas na danie główne, klasyczny dramat na podstawie sztuki. Smutna prawda, trudna miłość i życiowe rozterki. Paltrow w dobrej formie – nominacja do Złotego Globu, Hopkins jako przysłowiowa wisienka. Najlepiej jednak wyszedł na tym autor sztuki – David Auburn. Dramatopisarz z rewelacyjnymi notami. Hollywood już przetrawia dwa następne jego dzieła – “The Lake House” i “St. George and the Dragon“. Życzę Auburnowi czerwonego dywanu do Oscara. A Wam miłego seansu z lampką wina i ukochaną kobietą.

Przychodzące mi uporczywie na myśl określenie “teatr jednego aktora” nie byłoby sprawiedliwe. Bo chociaż Paltrow bardzo wyraźnie i elegancko prowadzi swoją postać, szlifowaną wielokrotnie na deskach teatralnych w sztuce na której luźno oparty jest film, nie udało jej się zupełnie przyćmić zyskującego coraz większą popularność (i budujące się pod koszulką muskuły) Gyllenahaala oraz jak zwykle ociekającego wewnętrzną energią i pasją Hopkinsa. Atut tego obrazu to nie tylko mocne, naturalne i dowcipne dialogi, ale i sprawne operowanie napięciem, które sprawia że film ogląda się niezwykle przyjemnie. Kawał dobrego kina.

Na wszystko musi przyjść odpowiedni czas. Może dlatego z wypiekami na twarzy czytałem trylogię Tolkiena w wieku lat dwunastu, a później już do mnie nie przemawiała. I może dlatego serial “Opowieści z Narnii” oglądałem z zapartym tchem w wieku lat dziesięciu, a teraz już nie.

Film nie ucieknie od porównań do epickiego “Władcy pierścieni“. Analiza obu dzieł ma rację bytu choćby z tego faktu, że obaj panowie się bardzo dobrze znali. Obaj też starali się przenieść do fikcyjnych krain problemy i zagadnienia nękające ich w ówczesnych czasach. W obu dziełach jest mnóstwo nawiązań do chrześcijaństwa, zainteresowanych odsyłam do historii “Jak Tolkien Lewisa nawrócił“.

Szkoda. Dziś, w epoce idealnego koktajlu bajek dla dzieci z dorosłą, przesiąkniętą podskórnym przesłaniem rozrywką, spodziewałem się czegoś ciekawszego. Tymczasem dostaję zlepek biblijnych archetypów i efektów specjalnych, okraszonych znakomitym Krzysztofem Kowalewskim podkładającym głos rezolutnego bobra. Fury z pieniędzmi, przelatujące mi na ekranie przed nosem, nie uczynią z tej historii niczego wartościowego. Nawet epicka scena końcowej walki dobra ze złem nie jest w stanie wymazać fatalnego wrażenia, że jest to idealnie skrojony produkt marketingowy dla dzieci w wieku 1-99.