Atmosfera “Nieustraszonych braci Grimm” nawiązuje do wcześniejszego dzieła T. Gilliama “Jabberwocky“. Gnój, brud, ciemnota i zabobony to symbole, do których po raz kolejny sięga były latający cyrkowiec Monty Pythona. Niemcy okupowane przez Francuzów i Jonathan Pryce to główne atuty tego filmu. I grzechem byłoby nie wspomnieć o scenografii i kostiumach, ale to jednak tylko tło dla samej historii. Era Czerwonego Kapturka i Magicznych Ziarenek Fasoli przeżywa renesans. Skutecznie jednak Gilliam i Ehren Kruger odzierają z całej magii poszczególne baśnie. Zastanawia mnie jednak fakt, czy komercyjna otoczka bijąca od “Nieustraszonych…” nie jest wynikiem klęski, jaką poniósł Gilliam swoim poprzednim filmem – “Człowiekiem, który zabił Don Kichota“. Kinomanów zainteresowanych losami tego filmu odsyłam do dokumentu “Zagubieni w La Mancha“. A fanów spragnionych nowych wrażeń do kin na nie najgorszych “…braci Grimm“.

Gilliam po klapie opisanej w “Zagubionych w La Mancha” wyraźnie stara się urodzić pod czujnym okiem Weinsteinów utwór lekkostrawny. Wychodzi mu to trochę w kratkę. Pomimo kilku znakomitych scen, w których możemy rzeczywiście zobaczyć ujście bogatej wyobraźni Gilliama, i wybitnego (chociaż słabo eksploatowanego) pomysłu umieszczenia akcji filmu w okupowanych przez Francję Niemczech większość filmu to chaotyczny zlepek bajek i luźnych pomysłów adaptacyjnych, okraszony masą błędów, zgrzytów i niedomówień. Warto zobaczyć wyjątkowo dobrego Pryce’a.

Różnica dla reżysera Marka Myloda pomiędzy filmem „Big White” a „Ali G Indahouse” jest taka sama, jak w przypadku Kevina Smitha – pomiędzy „W pogoni za Amy” a „Szczurami z supermarketu”. Kawał dobrej roboty. Pytanie tylko, czy Mylod wykorzysta swoją szansę. W Stanach, jak reżyser zrobi dwie klapy to go odsyłają z kwitkiem, w Polsce, jak ktoś zrobi dwie klapy to się zastanawiają, czy nie dać mu do zrobienia trzeciego filmu, bo może tym razem już będzie dobrze. Również dla scenarzysty Collina Friesena ten film jest wielką szansą. Zupełnie inaczej ma się sprawa z aktorami. Ich ugruntowana marka na rynku skłania raczej do gratulacji specom do castingu, aniżeli samym aktorom, którzy – bądźmy szczerzy – w tych rolach nie zabłysnęli. Film do obejrzenia, chociaż nie zapada w pamięć.

Dawno już film ocierający się o plagiat nie podobał mi się aż tak, żebym przymknął oko na krzykliwe podobieństwa. I chociaż “Fargo” Cohenów jest filmem dużo głębszym i zrobionym z większym smakiem oraz wyczuciem, opłaca sie zobaczyć “Big White“, chociażby dla perełek w postaci ról Holly Hunter, grającej kobietę z syndromem Turreta, oraz Giovanniego Ribisi w roli ambitnego superagenta ubezpieczeniowego. Skoro danie jest lekkostrawne i bardzo dobrze podane, to cóż z tego, że kiedyś je już jedliśmy? ;) Ja życzę smacznego.