Rodzinka Griffinów upije się, rozwali samochód i puści bąka. Słowem, zrobi wszystko by Was rozśmieszyć – czy im się uda? Sami sprawdźcie. Ja oglądałem z sentymentu. Seth MacFarlane – autor serialu “Głowa rodziny“, wychował sobie widownię, która masowo sięgnie po film. Ale, ale… Nie on film reżyseruje, on go nawet nie napisał. Z przykrością muszę przyznać, że ekranizacja nie dorównuje serialowi. To już nie te dowcipy, nie ten wisielczy humor i nie ten sam seksistowski Quagmire. Ale jeżeli lubicie animki nie dla dzieci, to jest to pozycja obowiązkowa.

Seth MacFarlane to multiinstrumentalista. Obdarzony niesamowicie giętkim głosem, którym obdziela wszystkie postaci swojego serialu – “Głowa Rodziny“. Film, powstały właściwie dla fanów odcinkowej wersji “Głowy Rodziny“, może być mocno niezrozumiały dla niewtajemniczonych, a cała konstrukcja scenariusza jest chwiejna i chaotycznie pozlepiania. Mimo wszystkich wad zawiera kilka znakomitych gagów – możemy je polecić Wam tym bardziej, że humor opiera się na ciekawostkach filmowych, których przeciętny “zjadacz celuloidu” nie wyłapie – a Wy możecie ;). Zachęcam też do oglądania serialu, który rozpoczął już piąty sezon w USA.

“Ruchomy zamek Hauru” zamknął dorobek Miyazakiego, który otrzymał Złotego Lwa w Wenecji za całokształt pracy artystycznej. O ile reszta jego dzieł była przesiąknięta kulturą Dalekiego Wschodu, o tyle ten film jest niemalże europejski. Stroje, krajobrazy, a nawet twarze postaci są dalekie od stylu prezentowanego w szablonowym anime.
“Ruchomy zamek…” przesiąknięty jest zniekształconą wizją wojny. Widzimy tylko same bombardowania i parady wojskowe, cała reszta dzieje się poza naszym wzrokiem. Bezimienni żołnierze przepływają ulicami jakby w zupełnym oderwaniu od życia, którym tętni miasto. Groza błyszczących guzików i stalowoszarych czołgów, wojna widziana oczami czterolatka – tyle lat miał Miyazaki w 1945 r. Nad całością góruje uzdrawiająca miłość, która okazuje się być kluczem do wszystkich problemów nękających naszych bohaterów – deus ex machina. To jedyny zgrzyt w całym filmie.

Ciepła w gruncie rzeczy animowana bajka o “miłości w czasach zagłady”, umiejscowiona w charakterystycznej dla Miyazakiego mieszaninie różnorodnych rzeczywistości – tym razem dostajemy wariację na temat Austrowęgier. Nowe dzieło “Disneya XXI wieku” (tak okrzyknięto tego reżysera) niestety rozczarowuje nieco słabszym niż poprzednie, mniej spójnym scenariuszem. Oślepieni wizjonerską, niezwykle błyskotliwą wizją świata łatwo możemy nie dostrzec, iż “Zamek…” to momentami dosyć chaotyczny zlepek archetypów, poklejonych z bajek z zeszłego wieku, i chociaż pacyfistyczne przesłanie w zamyśle reżysera powinno chyba pokierować fabułą, rozczarować może zakończenie rodem z kolejnego odcinka kreskówki Hanny-Barbery. Można się poczuć jak uderzonym truskawkowym obuchem w obliczu słodkości, jakie leją się z ekranu w ostatnich minutach – i cóż z tego? Ogląda się pierwszorzędnie!

Michael Bay zadebiutował na złotym ekranie filmem “Bad Boys“. “Wyspą” święci swoje dziesięciolecie pracy artystycznej. Produkt odgrzewany, ale podany z rewelacyjnym sosem. Bay pomalutku zbliża się do poziomu późnego Spielberga. Jego film przywodzi na myśl takie dzieła, jak „Raport Mniejszości” czy „Wojna Światów” z tą tylko różnicą, że bohaterowie „Wyspy” zdają się być bardziej ludzcy i godni naszej sympatii. Pomiędzy McGregorem a Johansson wyraźnie iskrzy. Widać tu olbrzymi wpływ scenarzysty Tredwella-Owena. Owen już wcześniej filmem „Bez granic” dał widzom wyraźnie do zrozumienia, że lubi przedstawiać miłość w innym świetle. Pełno tu niedomówień i niedopowiedzeń. Film sympatyczny, lekkostrawny i na poziomie.

Blockbustery ocenia się bardzo ciężko, bo to w założeniach gatunek lekkostrawny. “Oglądadło” jest z tego przyjemne, znane buzie lubianych aktorów i dwie “wschodzące gwiazdy” – McGregor i Johansson. Walory dramatyczne filmu i paradygmaty moralne w zakresie klonowania giną gdzieś w tyradach oklapłego dramatycznie doktorka Beana, puszącego się na tle jego szatańskiego obrazu Picassa. Film potrafi rozbawić, ale tylko kilka razy. Mimo wszystko Bay jest tak sprawnym rzemieślnikiem, że nawet dymiącą furę gnojówki w postaci płytkiego scenariusza potrafi opakować w złotko i podać tak, abyśmy skonsumowali z oblizaniem. Podziw za to się należy.