Sherlock Holmes

• Rok: 2009.
• Czas: 128 min.
• Grają: Robert Downey Jr., Jude Law, Rachel McAdams i Mark Strong.
• Reżyseruje: Guy Ritchie.

„Sherlock Holmes” Guy’a Ritchiego to opowieść o najsłynniejszym detektywie na miarę naszych czasów. Nowoczesny kryminał natargetowany jest na PG-13 i widzowie w tym wieku najbardziej polubią Roberta Downey’a Jr., którego kryminalna przeszłość dopełnia nowe oblicze Holmesa. Inteligentny, bezkompromisowy i zbzikowany. Idealny do oglądania w zimowy sobotni wieczór z kumplami przy piwku.
Film nie jest jednak ekranizacją opowiadań Arthura Conan Doyle’a, lecz pomysłu na komiks, jaki zrodził się w głowach dwóch rysowników. To już drugie tego typu przedsięwzięcie po „300” Franka Millera. Dzieło jest bezapelacyjnie najbardziej kasowym przedsięwzięciem Ritchiego. Osiągając zawrotną sumę 295 milionów dolarów (stan na 18 stycznia br.) skutecznie zamyka usta wszelkim malkontentom narzekającym na zbezczeszczenie jedynie słusznego wizerunku Holmesa. Podobnie zresztą było w przypadku historyków i bitwy pod Termopilami. Ludzie łakną rozrywki, a nie prawdy.
Lifting jaki przechodzi angielska kultura to już chleb powszedni. Klasyka idzie do lamusa, chyba że podda się kulturze masowej. Teraz Bond nie mówi już „Wstrząśnięta, nie mieszana” tylko „Gówno mnie to obchodzi”, bo i szaremu zjadaczowi chleba to zwisa i powiewa. Podobnie było w przypadku opowieści o tworzeniu „Romeo i Julii”. To już nie te czasy kiedy William pochylał się nad swoim dramatem niczym Beethoven w „Wiecznej miłości”. Teraz akt twórczy przebiegać musi w duchu komedii romantycznej, jak w „Zakochanym Szekspirze”. A prawda historyczna jest tylko dla odważnych twórców z utrwaloną reputacją, takich jak Gibson ze swoją „Pasją”.

Najnowsza produkcja Guya Ritchiego wzbudza wiele emocji, zarówno pozytywnych, jak i negatywnych. Mamy do czynienia z całkiem nową, upragedowaną i przekoloryzowaną wersją słynnego detektywa. Tytułowy bohater (w tej roli niepodważalnie doskonały Robert Downey Jr.) walczy jak prawdziwy bokser i zbudowany jest nawet jak Rocky B., co wyraźnie kłóci się z jego stylem życia (nie je, nie śpi, nie wychodzi z domu a jedynym jego „sportem” jest gra na smyczkowym instrumencie). Wykreowany na super-bohatera, wykazuje (na szczęście) niektóre cechy z pierwowzoru Conana Doyle’a: błyskotliwy, inteligentny, nieco ekscentryczny i uzależniony wręcz od rozwiązywania zagadek. Razem ze swoim, równie i podejrzanie wysportowanym jak na lekarza, przyjacielem Watsonem (Jude Law), mierzą się z Lordem Blackwoodem (Mark Strong), który postanowił powstać z grobu i popróbować okultyzmu.
Historia porywająca i wciągająca, mocno nasycona dobrymi efektami specjalnymi i wspaniałą muzyką. W tle zamglony Londyn, jakiego nie znacie. Ritchie daje to, czego dzisiaj się od kina oczekuje – akcja, akcja i jeszcze raz akcja. „Sherlock…” trzyma w napięciu, dostarcza rozrywki, momentami rozśmiesza w typowo brytyjskim stylu.
Podsumowując – jest to bardzo luźna interpretacja pierwowzoru Conan Doyle’a, ale jak na kino hollywoodzkie – jest to dobry film. Nieprzewidywalny, niestandardowy. Warty obejrzenia na pewno dla scenografii oraz świetnych kreacji aktorów. Otwarte zakończenie, zamiast kiczowatego happy endu. Miłośnicy książki jednak powinni zachować spory dystans do tej produkcji. Ritchie daje nam trochę Bonda, trochę Indiany Jonesa, i tylko trochę Holmesa.

Newsy i linki:

1. Zwiastun “Sherlocka Holmesa” Guy’a Ritchiego.
2. Wstrzymano produkcję serialu “24 godziny” z Kieferem Sutherlandem.
3. W przygotowaniach “Sherlock Holmes 2” kontynuacja przygód słynnego detektywa.

Muzyka:

1. Beau Hall – “No Sleep Funk“.
2. Peter Gabriel – “Signal To Noise“.

Parnassus

(“The Imaginarium of Doctor Parnassus”)

• Rok: 2009.
• Czas: 122 min.
• Grają: Christopher Plummer, Heath Ledger, Johnny Depp, Jude Law, Colin Farrell i Tom Waits.
• Reżyseruje: Terry Gilliam.

Kiedy na ekrany polskich kin wchodziła „Mgła” Franka Darabonta plakaty krzyczały z billboardów, że widzowie mieć będą do czynienia z nowym „Dniem Niepodległości” albo co najmniej „Wojną światów”. Jaki był zawód wielu, kiedy okazało się, ze dostali po prostu ekranizację kolejnej powieści Stephena Kinga, którego styl w niczym nie przypomina blockbusterów spod dłuta Emmericha i Spielberga. Podobnie rzecz się ma z „Parnassusem”, którego zwiastuny przygotowują nas na magiczny korowód z Lwem i Szalonym Kapelusznikiem w pierwszym szeregu. Nic bardziej mylnego. Nowy film Gilliama to powrót do lat 80., kiedy kwitła jego współpraca z Charlesem McKeowenem przy takich produkcjach jak „Brazil” czy „Przygody barona Munchausena”.
Chociaż trudno nie zauważyć, że „Parnassus” aż kipi od efektów specjalnych, a za reżyserem ustawia się sznurek gwiazd to jednak w zamierzeniu nie miał to być film komercyjny czy blockbuster. Pierwszą ku temu przesłanką jest zatrudnienie niszowego piosenkarza Toma Waitsa do roli diabła, a nie aktora formatu De Niro z „Harry Angela” czy Pacino z „Adwokata diabła”. Drugą to Ledger, którego śmierć nieelegancko wykorzystano w promocji filmu. Aktor został zatrudniony jeszcze przed pamiętnym występem w „Mrocznym rycerzu”, kiedy był na świeżo po debiucie u Gilliama w „Nieustraszonych braciach Grimm”.
A jednak film reklamowany jest jak blockbuster i sam zwiastun kreuje przed nami wizję baśni? Dlaczego? Odpowiedź znajduje się w „Zagubionym w La Manchy” – dokumencie o przysłowiowej pięcie Achillesa Gilliama – „Człowiek, który zabił Don Kichota”. Film, którego realizacja zajmuje już bez mała 10 lat. Po klapie „Krainy traw” i nigdy nieukończonym „… Don Kichocie”, zarówno „Parnassus” jak i „…bracia…” mają podreperować i tak już nadwątlony budżet reżysera i odbudować jego dobre imię w światku filmowym. Renoma w Hollywood i Cannes jest na wagę złota. Nie tak jak w Polsce, gdzie po realizacji dennego filmu można było położyć dwa kolejne, bo może reżyser miał wcześniej złą passę. Na Zachodzie po zrobieniu gówna rzadkiej wody musisz się zacząć zastanowić, jakie to są „Rzeczy, które robisz w Denver będąc martwym”.

Niewielu ludzi potrafi w dzisiejszych czasach opowiadać historie, które, łącząc niemożliwe z codziennością, tworzą coś, co pozwala nam wyrwać się choć na chwilę z otaczającego nas świata i zostawić w tyle troski. Wielu robi to tworząc produkty kolorowe i zachwycające, czasami nawet zawierające jakąś mądrość, ale niewielu potrafi wysnuć prawdziwe fantazje, które możemy przeżyć tylko w naszych snach.
Terry Gilliam jest właśnie taką osobą, która w swoich surrealistycznych, często groteskowych i przeważnie nieskomplikowanych historiach przenosi nas w świat wyobraźni. Nie zawsze siląc się na aplauz publiczności robi rzeczy szczere, które niekoniecznie muszą okazywać się hitami kasowymi. Początki twórczości Gilliama związane są oczywiście z absurdalnym dowcipem Monty Pythona, który nie ma w sobie praktycznie nic mrocznego, ale po latach Gilliam zaczął tworzyć rzeczy, które radością w pełni nie kipiały. “Brazil“, “12 małp” czy w końcu ostatni tytuł, “Kraina traw“, pokazują Gilliama jako osobę, która opowiada mroczniejsze historie.
“Parnassus” wydaje się być próbą Gilliama do stworzenia klimatu klasycznej baśni o walce dobra ze złem w iście gaimanowskim stylu – Londyn, diabeł i trupa teatralna dobijająca z nim targu. Próba ta jest zrealizowana w o wiele głębszym tonie niż komediowi “…Bracia Grimm“, przez co film wydaje się mieć więcej treści, ale koniec końców jest to prosta i lekka historia, opowiedziana nadzwyczaj barwnym i zadziwiającym materiałem.
Filmy Gilliama nie są dla wszystkich Z pewnością miłośnicy poprzednich jego realizacji nie poczują się zawiedzeni i być może poczują podobny zachwyt jak przy oglądaniu “Brazil“. Z kolei ci, którzy Gilliama nie są pewni, mogą nie do końca być przygotowani na ten niejednoznaczny obraz, który z pozoru operuje banalnymi treściami, ale ma w sobie sporo poezji bez próby infantylizacji przed konsumentami nieskomplikowanego amerykańskiego kina.

“Parnassus” to film, po którym można – jak to często bywa u Terry’ego Gilliama – dostać zupełnego zawrotu głowy i wylądować na podłodze, bełkocząc: “Munchausen, Muchanusen“… Jednak od przygód wiecznie odmładzającego się barona minęło już ponad dwadzieścia lat i – niestety – technika filmowa poszła daleko naprzód. Niestety, bo budżet efektów komputerowych w osobistym kinie autora Brazil, które tak nie pasuje do linii Hollywood i ogólnego nadęcia superprodukcji, odciska się na projekcie niedofinansowaniem i niedopracowaniem. Pewnie do pewnego stopnia celowym – film opowiada o teatrze i ma pozwalać, by wyobraźnia widza miała jeszcze coś do zapełnienia. Na początku można uznać, że autor pcha nas w szpony swych niewykorzystanych pomysłów, które – po wszystkich porażkach i zawieszonych realizacjach – muszą już powodować nietęgą migrenę. Na szczęście, to tylko pozory. Reżyser dobiega siedemdziesiątki i po płytkich “Nieustraszonych braciach Grimm“, zebrał się na głębszą refleksję. “Parnassus” to dla niego trzecia podróż wraz z Charlesem McKeownem, w której cofają się do początków kina – czasów, gdy Georges Méliès bez skrępowania proponował swojej widowni szalone feerie. Filmowym obłędem, niezważaniem na pozory realizmu (cóż bardziej nieprzystającego do Gilliama, niż – jak zawsze – kalekie imitowanie rzeczywistości?), reżyser wygrywa ze swymi ostatnimi filmami, w których nie miał okazji, by go naprawdę poniosło w siną dal srebrnego ekranu. Z drugiej strony, ilość atrakcji nie przeszła dla mnie w jakość. W czasie seansu może ogarnąć śmiertelne znużenie. By dobrze “Parnassusa” odebrać, potrzeba zapewne spojrzenia dziecka i otwartości, których sporej części widowni, w tym mnie, już dawno brakuje. Czy opowieść o błędnym rycerzu walczącym z wiatrakami (której premiera powoli nadchodzi) będzie starciem z widzem, po którym Gilliam – nasz współczesny Méliès – odkryje, jak bardzo jest samotny w swych poszukiwania i wyrzuci swe zabawki z płaczem do kanału?

Newsy i linki:

1. Zwiastun “Parnassusa” Terry’ego Gilliama.
2. Rozwinięcie roli Diabła na nowym krążku Waitsa “Glitter And Doom Live“.
3. Gilliam powraca do porzuconego projektu “Człowiek, który zabił Don Kichota“.
4. Tom Waits dla odmiany w roli Boga na “Tamtym świecie samobójców” Gorana Dukica.

Muzyka:

1. Beau Hall – “No Sleep Funk“.

Avatar

• Rok: 2009.
• Czas: 162 min.
• Grają: Sam Worthington, Sigourney Weaver, Stephen Lang, Michelle Rodriguez i Giovanni Ribisi.
• Reżyseruje: James Cameron.

W dzisiejszych czasach rośnie zapotrzebowanie na tzw. filozofię plażową, określaną czasem pejoratywnie „filozofią dla ubogich”. Termin został wymyślony przy okazji omawiania „Z archiwum X” i oznaczał intelektualną papkę jaką byliśmy karmieni przez twórców tego show. Była to mieszanka wszelkiej maści prądów myślowych, kulturowych, filozoficznych a nawet religijnych. Najbardziej jest to widoczne w filmach, przesiąkniętych licznymi nawiązaniami do wierzeń wielu kultur, jak w przypadku „Matrixa” Wachowskich czy „Źródła” Aranofsky’ego. Nie inaczej jest w przypadku najnowszego filmu Camerona „Avatar”.
Tak liczny wysyp produktów prezentujących szeroki wachlarz odniesień, zarówno do Wschodu, jak i Zachodu, jest naturalną konsekwencją globalizacji i łatwiejszego dostępu do co bardziej orientalnych myśli filozoficznych. Człowiekowi przestaje wystarczać prosta historia. Chce odkryć sens kryjący się za ciągiem wydarzeń i ów sens odnajduje w spuściźnie wielu kultur. By nie szukać daleko, wystarczy sięgnąć po święcącego triumfy „Sherlocka Holmesa” czy, cieszącego się sporą popularnością, serialu „Fringe. Na granicy światów”. W obu przypadkach można zetknąć się ze swobodną adaptacją wierzeń starożytnych Egipcjan, które od lat fascynuje świat.
Nagrodzony Złotym Globem „Avatar” jest na wskroś przesiąknięty takimi odniesieniami. Do tego stopnia, że nasuwa się myśl, czy pod tą skorupą odnajdziemy coś więcej. Wszystkich oczekujących drugiego „Terminatora” czeka wielki zawód, podobnie jak fanów talentu M. Night Shyamalana czekała spora niespodzianka po „Kobiecie w błękitnej wodzie”. Pięknie zobrazowana baśń pozostaje jednak tylko baśnią i na taką stylistykę winni się przygotować wszyscy widzowie.

James Cameron powraca po dwunastu latach z kolejnym kasowym hitem, jednym z najbardziej oczekiwanych filmów zeszłego roku. Zabawne, jak osoba, której nazwisko jest jednym z najbardziej znanych w świecie filmu, zrealizowała tak niewiele tytułów. Większość okazała się być blockbusterami i ikonami gatunku swoich czasów, łamiącymi bariery realizacji i zysków.
Nie inaczej jest z najnowszym obrazem „Avatar”. Historia kalekiego marines przybywającego na obcą planetę, na której toczy się starcie pomiędzy najeźdźcami – zawsze pazernymi ludźmi i żyjącymi dotąd w błogim spokoju autochtonami – ludem Na’vi. Fabularnie filmowi bliżej jest do kolorowych produkcji Disneya niż do poprzednich, mrocznych konwencji S-F Camerona. Standardowa historia o podboju “dzikusów” połączona z oczywistym wątkiem miłosnym nie jest niczym nowym i oglądając “Avatara” można mieć przebłyski z przeróżnych filmów, od „Rapa Nui”, przez „Ostatniego samuraja”, a na „Tańczącym z wilkami” kończąc.
“Avatar” operuje prostą, momentami ułomną, treścią w bogatej formie. Kolorowy bezmiar obcej planety oczaruje z pewnością większość z nas. Ci jednak, którzy oczekują filmu skłaniającego do głębszych przemyśleń mogą czuć pewien zawód. Oglądając „Avatara” zróbcie sobie przysługę – dajcie sie ponieść i nie starajcie zbytnio analizować tego, co widzicie na ekranie, wtedy naprawdę nie pożałujecie pieniędzy.

Newsy i linki:

1. Scenarzysta “Rodziny Soprano” i Martin Scorsese wypuszczają “Boardwalk Empire” o Ameryce czasów prohibicji.
2. Sam Raimi w kolejce do reżyserii “Nemesis” Marka Millara, autora “Wanted. Ścigani” oraz “Kick-Ass“.
3. Patryk Vega rozmawia z Clivem Owenem na temat roli tytułowej w kultowym “Thorgalu“.
4. Alexandre Aja kręci “Piranie 3D” kontynuację przebojów Joe Dante i Jamesa Camerona.

Muzyka:

1. Beau Hall – “No Sleep Funk“.

The International

• Rok: 2009.
• Czas: 118 min.
• Grają: Clive Owen, Naomi Watts i Armin Mueller-Stahl.
• Reżyseruje: Tom Tykwer.

Istotą filmu „The International” jest czarna magia. W Średniowieczu rozumiana dosłownie, dzisiaj używana w formie metaforycznej. Najnowszy obraz Toma Tykwera, podobnie jak wcześniej „Zeitgeist”, przedstawia nam „świat w znaczącym stopniu kontrolowany przez oligarchię finansową”. Ekonomiści szybko wyłapią błędy w scenariuszu. Dla reszty z nas to czarna magia, która, przez swój enigmatyczny charakter, niepokoi nas, a czasami nawet przeraża.
Intryga „The International” luźno opiera się na faktycznym skandalu, jaki powstał po opublikowaniu w 1991 roku raportu Sandstorm nt. Bank of Credit and Commerce International. Z kulisami skandalu proponuje zapoznać się po seansie, żeby nie psuć sobie przyjemności z oglądania.
Sam film czerpie garściami z klasyków kina sensacyjnego, takich jak „Francuski łącznik” czy „Maratończyk”. Twórcy zmuszeni byli jednak dokręcić sceny akcji, gdyż pierwsza wersja była najzwyczajniej w świecie nudna. Dalej krąży opinia, że dzieło ma charakter iście teatralny, czego dowodem jest chociażby przeniesienie scenariusza na deski teatru pod zmienioną nazwą „Across Boundaries”. Ale dla wysmakowanych koneserów pozycja ta pozostaje obowiązkowa.

„The International” przykuł całą moją uwagę na pierwsze dziesięć minut. Następnie dał mi trochę odpocząć od zachwytu, pozwalając podelektować się ładnymi ujęciami i klimatyczną muzyką. Potem mój umysł już tylko błądził, zastanawiając się, czy fabuła i skomplikowane powiązania bohaterów są na tyle ważne by cieszyć się tego typu filmem i oczekiwać wielkiego zakończenia.
On (znaczy Clive Owen) jest agentem stojącym po stronie dobra i starającym się za wszelką cenę rozwiązać Sprawę (z pomocą Naomi Watts). Oni (znaczy przeciwnicy) to międzynarodowi bankierzy i ich pomagierzy, likwidujący zbędne przeszkody w ciemnych interesach. Obraz ma być z założenia sensacją – jest broń, są strzały (widowiskowa akcja w nowojorskim muzeum Guggenheima – bezcenna), nawet pościgi. Problem w tym, że poza świetnym wstępem, film posiada dziwna strukturę, która raz nas skutecznie usypia, to znowu budzi w niespodziewanych momentach, dążąc do zupełnie frustrującego finału. Całość sprawia wrażenie lepiej wyglądającego pilota nowej serii HBO.
Za to Clive Owen robi wrażenie aktora świetnie dobranego do roli. Niestety przypadło mu grać osobę, która wdała się w sprawę, której nie do końca rozumie. Na przestrzeni całej historii jego twarz prezentuje nam różne odmiany zdziwienia, zaskoczenia i prób ogarnięcia sytuacji. Podobnie jak główny bohater, oglądałem kolejne zwroty akcji z marsową miną, starając się nadążyć za rozwijającą się teorią spisku globalnego. I tak jak głównemu bohaterowi, tak i mnie nie wychodziło to najlepiej.
„The International” nie jest filmem wybitnym. Na dobrą sprawę nie jest też klasyczną sensacją. Trzyma w napięciu. Ale zbyt duży nacisk położony na dialogi nie pokrywa się w całości z założeniami gatunku. Bliżej mu już do filmów szpiegowskich. Jeśli ktoś polubił „Trzy dni Kondora” czy „Dzień Szakala” z pewnością znajdzie coś dla siebie w ostatnim filmie Toma Tykwera.

Newsy i linki:

1. HBO przygotowuje serial na podstawie komiksu “Kaznodzieja“.
2. Roland Emmerich wyreżyseruje ekranizację książki “Fundacja” Isaaca Asimova.
3. Debiut reżyserski Philipa Saymora Hoffmana “Jack Goes Boating” opowiadać będzie o narkotykach i pływaniu.
4. Zack Snyder realizuje “Sucker Punch“, autorską wersję “Alicji w Krainie Czarów” z lobotomią i karabinami maszynowymi w tle.

Slumdog. Milioner z ulicy

“Slumdog Millionaire”

• Rok: 2008.
• Czas: 120 min.
• Grają: Dev Patel i Freida Pinto.
• Reżyseruje: Danny Boyle i Loveleen Tandan.

Tak wiele dobrego zostało już powiedziane na temat “Slumdog. Milioner z ulicy“, że aż szkoda tracić czas na kolejne hymny pochwalne na cześć nowego filmu Danny’ego Boyle’a. Dlatego skupmy się na innym aspekcie tego dzieła.
W każdym konkursie, gdzie gra toczy się o wysoką stawkę, jest Wielki Przegrany. Zdawałoby się, że największym przegranym powinna być osoba, która zajęła ostatnie miejsce, ale tak nie jest. Wielkim Przegranym zostaje ten kto zajął drugie miejsce. Mówię o konkursach, gdzie jedynie zajęcie pierwszego prowadzi do zdobycia czegokolwiek poza wspomnieniami. W przypadku „Slumdog. Milioner z ulicy” Wielkim Przegranym jest Loveleen Tandan.
Danny Boyle to Irlandczyk z dziada pradziada. Podejmując się realizacji tego filmu musiał mieć w swej ekipie nie tylko konsultantów, wspominających z rozrzewnieniem Indie Brytyjskie. Potrzebował tak naprawdę współreżysera, obytego z kultura i sztuką Południowej Azji. Tandan, parająca się głównie castingami przy takich filmach jak „Monsunowe wesele”, nadawała się do tego idealnie. Egzotyka jest jednym z głównych atutów „Slumdoga…”. A jednak, chociaż współreżyserowała sekwencje indyjskie to nie została wpuszczona na piedestał. Boyle samotnie odbierał Oscara.
Kwestię autorstwa pozostawiam otwartą, ponieważ intryguje mnie tak naprawdę zaprezentowany w „Slumdogu…” wizerunek „Milionerów”. Teleturniej, wymyślony przez Brytyjczyków 10 lat temu, jest obecny praktycznie na całym świecie. Urasta do rangi symbolu rozpoznawalnego przez wszystkich. Staje się elementem uniwersalnym, obok samych uczuć, które są tematem filmu. A jednak, pomimo tego, że „Milionerzy” są szkieletem, na którym oparto fabułę, a nawet swoistą klamrą to TVN nie zdecydował się zainwestować w polską dystrybucję tego filmu. Jest to ciekawe, ponieważ TVN już wcześniej, w ramach autopromocji, starał się zaznaczyć obecność tego teleturnieju w świadomości Polaków. W „Milionerach” pojawił się zatem Wojtek Bir bohater „Miasteczka” i Dżefrej Kowalski „Król przedmieścia”. Czyżby „Slumdog…” prezentował wizerunek programu odbiegający od obowiązującej polityki stacji?

Trudno mi było oswoić się z narastającą wokół „Slumdoga…” euforią. Zresztą, po tym co przeczytałem u polskich recenzentów nie tylko mnie nie przekonuje już „American Dream” po raz n-ty przepakowany i podany z indyjskim curry. Trudno mi też odnaleźć też inne powody niż zachwyt nad infantylną wizja Indii, który został Amerykanom po imperialnych sielankach serwowanych im w zeszłym wieku przez Brytyjczyków. Żeby wszystko było jasne: historia jest dobrze napisana, przyjemnie wyreżyserowana, fajnie zagrana – ale tak naprawdę na Oscara zasługują w tym filmie jedynie zdjęcia i montaż. Normalnie takich rzeczy nie komentuję, ale ze zdumieniem słuchałem duetu Sadowska / Rakowiecki, którzy zachwycali się filmem pomimo, iż Rakowiecki przysolił mu epitetem “kino jarmarczne” a Sadowska właściwie nie miała nic ciekawego do powiedzenia poza tym, że film jest “radosny“. Doświadczam rzadkiego uczucia, że cały świat filmowy oszalał – cóż, może takiego kina brakowało ostatnio w zalewie smutnych, nostalgicznych premier. Na pewno dużo uznania dla Boyle’a, chociaż jako jego skryty kibic uważam że dla niego akurat ten film to niejako krok wstecz.

Newsy i linki:

1. “John Adams” wielkim wygranym tegorocznych Złotych Globów.
2. Russel Crowe po raz kolejny u Ridley’a Scotta w roli “Robin Hooda“.
3. “Ciekawy przypadek Benjamina Buttona” wielkim przegranym Globów.
4. Kate Winslet hojnie obdarzona przez Globy za “Lektora” i “Drogę do szczęścia“.
5. Maria Bello i Samuel L. Jackson w “Rape: A Love Story” romantycznej opowieści o gwalcicielach.
6. “Duma i uprzedzenie i zombie” pierwowzór Jane Austen przerobiony przez Setha Grahame-Smitha.
7. Josh Brolin i Anthony Hopkins w najnowszym filmie Woody’ego Allena pod niepotwierdzonym tytułem “Skinny“.

Nocny pociąg z mięsem

“Clive Barker’s Midnight Meat Train”

• Rok: 2008.
• Czas: 100 min.
• Grają: Bradley Cooper, Vinnie Jones, Roger Bart, Peter Jacobson, Brooke Shields i Ted Raimi.
• Reżyseruje: Ryuhei Kitamura.

Roman Bratny znany jest głównie dzięki jednej książce i niebywałemu talentowi do tytułów. Kiedy ekranizowano nowelę „Następny do raju” Marka Hłaski, Bratny zasugerował zmianę na „Baza ludzi umarłych”. Ten dość niecodzienny talent bardzo by się przydał w przypadku „Nocnego pociągu z mięsem”, ponieważ tytuł odrzuca na kilometr.
Najnowszy film Kitamury powstał na podstawie prozy Clive’a Barkera. Pisarz, chociaż sam scenariusza nie pisał, maczał palce w produkcji. Barker, znany widzom przede wszystkim z pierwszej części „Hellraisera”, stworzył nową miejską legendę, tym razem o rzeźniku z metra. Film, choć dość krwawy i miejscami niesmaczny, jest sporym orzeźwieniem po lawinie młodzieżowych thrillerów, gdzie skołowane nastolatki padają jak muchy.
Film oglądałem z dużym sentymentem. Nie wiem, czy był to efekt zamierzony, ale faktura obrazu i stylistyka zdjęć bardzo przypominała lata 80. W szczególności takie filmy jak „Metro”, „Predator 2” czy „Dziewięć i pół tygodnia”. To kolejny po „Indianie Jonesie” film sięgający po natchnienie dwie dekady wstecz. Duch tamtych lat jest tym bardziej odczuwalny, gdy na ekranie pojawia się Brooke Shields, gwiazda „Błękitnej laguny” i „Brendy Starr”.
Dobór obsady to kolejny duży atut tego filmu. Poza Shields pojawia się gapowaty Ted Raimi, który najwięcej grał u swojego brata Sama, Roger Bart – niezapomniana Carmen z „Producentów”, Peter Jacobson, który ostatnio produkuje się na planie serialu „Dr House” i w końcu Vinnie Jones, znany przede wszystkim z roli Kulozębnego Tony’ego. Jones bezsprzecznie jest aktorem charakterystycznym. Wieszcze mu karierę Borisa Karloffa, ponieważ nie wierzę, aby kiedykolwiek wyzwolił się od zaszufladkowania. Ale rola rzeźnika, przy jego nikłych zdolnościach aktorskich, wypada nad podziw naturalnie. Technika kamiennej twarzy rodem z „Terminatora” jest tu jak najbardziej na miejscu.
W „Azumi”, poprzednim filmie Kitamury, jest scena, gdzie mistrz szkoli asasynów. W pewnym momencie, każe im dobrać się w pary i wszyscy kierują się swoimi sympatiami. Mistrz rzuca hasło: „Zabić przeciwnika” i odchodzi. „Nocny pociąg z mięsem” opowiada o czymś bardzo podobnym. O poświęceniu praktycznie wszystkiego, żeby dotrzeć do celu. Bohatera „…pociągu…” trawi obsesja na punkcie rzeźnika, podobnie jak trawiła studentkę Helen Lyle na punkcie „Candymana”. Oba filmy są adaptacją prozy Barkera i ujawnia się tu pewna prawidłowość w jego twórczości. To jeden z wielu czynników, który wyróżnia te filmy na tle innych. Starannie rozbudowane postacie i skupienie uwagi nie tylko na wątku z dreszczykiem. To przywodzi na myśl „Psychozę” Hitchcocka, której początek nie miał nic wspólnego z psychopatą z motelu.
Podoba mi się przemiana bohatera, co we współczesnym kinie grozy jest zupełnie zapomniane. Jego niekonwencjonalne działanie jest świadectwem popadania w lekką paranoję. Spotkać się z tym można w powieści „Jonathan Strange i pan Norell”, gdzie pragnienie dotknięcia istoty magii, wiązało się właśnie z zaadaptowaniem w sobie pewnej cząstki szaleństwa.
„…pociąg…” nie jest tandetny, nie jest przewidywalny, ani nie jest szablonowy. Warto go obejrzeć, przymykając oczy na tytuł, ale domyślam się, że większość widzów będzie zawiedziona. Chociaż nieźle rozreklamowany, nie będzie hitem, nie wejdzie do klasyki gatunku, ani nie stanie się kultowy. Jest po prostu dobrym horrorem dla wąskiego grona odbiorców.

Impotencja intelektualna Amerykanów, jeśli chodzi o tworzenie ciekawych filmów z dziedziny ogólnie pojętego horroru, w ostatnich latach raczej cierpi na ogólne załamanie. Kryzys, chciałoby się rzec. Próby twórcze sprowadzają się do dwóch głównych ścieżek. Z jednej strony mamy sprawdzone, przeważnie udane produkcje kina obcego, zazwyczaj azjatyckiego – „Widmo”, „Krąg”, „Klątwa”, „[Rec]”, które są adaptowane na amerykański grunt. Przy okazji dokonuje się niemalże kastracji oryginalnej historii (azjatycki horror) czy wręcz stworzenie lustrzanej wersji filmu, gdzie nawet trailer wygląda właściwie identycznie co pierwowzór („[Rec]”). Z drugiej strony z kolei mamy myślenie “znamy co lubimy, lubimy co znamy”, czyli falę w kółko robionych remake’ów („Teksańska masakra…”, „Wzgórza mają oczy”, a już niedługo najpewniej i „Koszmar z Ulicy Wiązów”). Idąc więc na kolejny amerykański horror można śmiało wydedukować jaki charakter będzie miał film po samym tylko plakacie, czy krótkim trailerze.
W przypadku „Nocnego pociągu z mięsem” jest inaczej. Tutaj właściwie po samym tylko tytule można wydedukować o czym będzie film. I tu można by było postawić kropkę, bo po części taka jest prawda. W tym tytule jednak jest coś przewrotnego na wielu płaszczyznach. W końcu ironią losu jest, że jeden z ciekawszych tytułów ostatnich miesięcy produkcji amerykańskiej wyreżyserowany został przez azjatę (Ryûhei Kitamura), a historia zaczerpnięta została z brytyjskiej literatury grozy, bo z „Księgi krwi” Clive’a Barkera. Na dodatek film nie ma nic z suspensu jaki generują małe dziewczynki z twarzą zasłoniętą czarnymi włosami. Wręcz przeciwnie – historia wydaje się być prosta do bólu. Typowa rzeź. Tak bardzo typowa i bezpretensjonalna, że aż można ze spokojem odetchnąć nie czując żadnej presji intelektualnej. Nie ma tu (prawie) żadnych niewyjaśnionych zdarzeń, nie ma morderców w maskach hokejowych. Jest za to brudne miasto, fotograf szukający nowych tematów i psychopatyczny morderca w metrze. Miks bardzo udany, szczególnie jeśli podkreśli się, że cały mrok, a raczej urok, tej historii został ujęty w soczewce kamery dość zgrabnie.
W pewnym momencie można odnieść wrażenie, że „Nocny pociąg z mięsem” wcale nie jest historią fotografa z kryzysem twórczym, nie jest to nawet historia mężczyzny, który wybiera ofiary, a następnie pozbawia je życia. Jest to być może historia o mieście, które samoistnie stworzyło takie charaktery i skrzyżowało ich ścieżki. Jakie podejście widz wybierze, będzie to film co najmniej dobry jeśli tylko zaakceptuje to co dzieje się na ekranie i nie da się otumanić stereotypowi horroru odnajdując w „Nocnym pociągu z mięsem” to, co mu najbardziej odpowiada w filmach grozy.

Newsy i linki:

1. Alvaro Augustin produkuje kolejny horror “Shiver“.
2. Lance Henriksen gwiazdą “Tajemnicy Syriusza 2“.
3. George A. Romero prezentuje nowe “Deadtime Stories“.
4. “Koralina i tajemnicze drzwi” to kolejna, po “Gwiezdnym pyle“, ekranizacja prozy Neila Gaimana.
5. Scenarzysta “Kochanie zmniejszyłem dzieciaki” objął pieczę nad indonezyjskim horrorem “Takut: Faces of Fear“.

Tajne przez poufne

“Burn After Reading”

• Rok: 2008.
• Czas: 96 min.
• Grają: John Malkovich, Frances McDormand, George Clooney, Tilda Swinton, Brad Pitt i J.K. Simmons.
• Reżyseruje: Ethan Coen i Joel Coen.

„Tajne przez poufne” to współczesna tragikomedia antyczna. Szefowie CIA to bogowie, którzy siedzą na krzesłach w Pentagonie i patrzą na problemy zwykłych ludzi z perspektywy Olimpu. Kobiety to femme fatale wiodące mężczyzn na zatracenie. A prawie wszyscy są owładnięci kultem ciała na poziomie starożytnych igrzysk, będąc jednocześnie tak ułomnymi i przegranymi, jak bohaterowie „Pulp Fiction”.
Nikt tu specjalnie nie grzeszy inteligencją. Najlepiej odegrał to Brad Pitt, którego postać jest swoistym pastiszem roli z „Zawodu: Szpieg”. Widać ciężką pracę wkładaną przez niego, by ostatecznie zerwać z wizerunkiem Złotego Chłopca, jaki pokutuje za nim od lat. Tą kreacją zbliżył się do poziomu z „12 małpach”, za które dostał Złotego Globa.
Data premiery „Tajne przez poufne”, jasno świadczy o Oscarowych zamiarach braci Coen. Wakacje przewidziane są dla blockbusterów, które później królują na rynku rentalowym. Po wakacjach widzowie wypatrują potencjalnych kandydatów do Oscara. W przypadku Coenów wszystko jest możliwe. Ze złotą statuetką są już za pan brat. Ale ja zdecydowanie skłaniam się ku ich wczesnemu kinu, poczynając od debiutanckiego „Śmiertelnie proste” a kończąc na „Fargo”. Żaden z ich późniejszych filmów nie zrobił na mnie tak dużego wrażenia.
Każdy twórca przez pierwsze lata wypracowuje swój własny, autorski styl. Kiedy go w końcu odnajduje jego pozycja jest już ugruntowana. W tym momencie przestaje pracować na nazwisko, a to nazwisko zaczyna pracować na niego. Wielu rozchwytywanych obecnie reżyserów zaczynało od filmów surowych, jak Brian De Palma w „Cześć, mamo!”, czy Sam Raimi w „Martwym źle”. Później zaprzestali eksperymentów i wpasowali się w szablon kina hollywoodzkiego. Tak właśnie było z braćmi Coen, którzy przeszli na Ciemną Stronę Mocy po nominacji do Oscara i wygranej w Cannes za film „Fargo”. Uświadomienie sobie, że akurat tak skonstruowany film jest postrzegany przez środowisko za arcydzieło, zawęża horyzont do tej jednej konstrukcji i zaczynają się próby powtórzenia sukcesu, a tym samym odtworzenia owej złotonośnej konstrukcji.

Bóg mi świadkiem, nie śmiałem się tak dawno w kinie. Może po prostu dawno nie byłem w kinie, a może Coenowie mają talent robienia z prostej historii gry przypadków i świetnie ulepionych, wyrazistych postaci perełki komediowej, którą wszyscy recenzenci biorą potem na ruszt i obracają jak zapchane jabłkiem prosię, szukając sensu? Mój redakcyjny kolega i recenzenci z „Gazety”, „Przekroju” czy „Filmu” starają się znaleźć w tym filmie, czy to korzenie antyczne, czy to obraz zidiociałej Ameryki chylącej się ku upadkowi, czy to znowu przesłanie o umierającym patriotyzmie. Myślę, że Coenowie po prostu chcieli ubawić nas do łez prostą, dobrze skrojoną, na miarę znakomitych Malkovicha, Swinton, Pitta i Clooney’a, czarną komedią. Pewnie, że to już wszystko było w „Fargo”, ale powiedzcie szczerze, jak często macie szansę zobaczyć na ekranie filmy tej klasy?

Newsy i linki:

1. Tarsem Singh (“Cela“) wyreżyseruje remake “Świata Dzikiego Zachodu“. Obecność gwiazdy “Terminatora” w roli robo-kowboja stoi pod znakiem zapytania.
2. NBC porzuca “My Own Worst Enemy” i “Szminkę w wielkim mieście“.
3. Postacie T-Baga i Gretchen zostaną uratowane z tonącego “Skazanego na śmierć” i umieszczone w spin-offie.
4. J.J. Abrams, po sukcesie “Lost – Zagubieni“, zabrał się za realizację remake’ów. Dostaliśmy już “Mission Impossible 3“, teraz czeka nas 11. odsłona “Star Treka“. Nie zdziwiłbym się, gdyby plany Abramsa oscylowały wokół n-tego Bonda.
5. TV Puls przestaje nadawać serial “Simpsonowie“.

Once

• Rok: 2006.
• Czas: 85 min.
• Występują: Glen Hansard i Markéta Irglová.
• Reżyseruje: John Carney.

Franciszek Pieczka opowiadał kiedyś, że praca z naturszczykiem, odgrywającym samego siebie to jedno z największych wyzwań dla profesjonalnego aktora. „Once” opiera się praktycznie na samych naturszczykach. Główni aktorzy Glen Hansard i Markéta Irglová są muzykami zarówno na ekranie, jak i w życiu. Podobnie ich związek, zaakcentowany w filmie, jest faktem w rzeczywistości.
Głównym atutem tego obrazu, a zarazem jego przekleństwem jest muzyka. Na tyle niezwykła i wyjątkowa, że doczekała się nawet Oscara za jedną z piosenek i nominacji do Grammy w tej samej kategorii. Została wykorzystana w czeskim filmie „Piękność w opałach” Jana Hrebejka. Był to jednak chybiony pomysł, podobnie jak to było z wykorzystaniem ścieżki dźwiękowej „Twierdzy” do kolejnego filmu Michaela Baya „Armageddon”.
Film wyreżyserował dawny basista zespołu Hansarda za niecałe 100 tysięcy Euro, na dwóch cyfrówkach, w niespełna trzy tygodnie. Jak widać jest to film niskobudżetowy, który odniósł sukces porównywalny do „Blair Witch Project”. Jeśli wspomni się jeszcze, że Irglová odbierała Oscara w wieku 18 lat to aż człowieka zazdrość zżera od środka.

Młoda kobieta sprzedająca kwiaty, próbuje zagadać ulicznego grajka. Któżby pomyślał, że jest to początek tak pięknej i inspirującej historii, jaką z każdą minutą niesie nam „Once”. Dwójkę naturszczyków, piękną muzykę, i niewielki wkład pieniężny to wszystko co posiadał John Carney, by stworzyć film. To sztandarowy przykład na to, jak, niemal po mistrzowsku, można wyczarować coś z niczego.
Niezwykła relacja pomiędzy dwojgiem głównych bohaterów, tworzy malowniczy i umuzykalniony obraz. Uliczny grajek, po godzinach naprawiający odkurzacze (Glen Hansard), i czeska emigrantka (Markéta Irglová), mieli małe trudności z komunikacją ze światem, ale między sobą porozumiewali się niemalże bez słów. Połączyła ich miłość do muzyki. I to właśnie muzyka była sposobem na konsumpcje ich specyficznego związku. Owocem tej relacji była płyta nagrana przez odtwórców główny ról, która również jest soundtrackiem filmu. Z niego pochodzi „Falling Slowly”, piosenka nagrodzona Oscarem.
Ciekawym posunięciem twórców Once, było ”pozbawienie” bohaterów imion. Przede wszystkim ten fakt dopełnia konwencję w jakiej był tworzony ten obraz. Wpisuję się to całkowicie w niezwykłą i wyrafinowaną prostotę, i nie utrudnia odbioru widzom, pozwalając im całkowicie rozpłynąć się w rytmie muzyki. Jednak czy przypadkiem ci bezimienni bohaterowie nie są swoistymi everymenami? Z pewnością każdy z nas chociażby Raz chciałby przeżyć jakąś wymyślną oraz pełną inspiracji historię.
Z przekonaniem mogę napisać, że urzekła mnie ta opowieść. Zachwyciła mnie swą synestezją i współistnieniem z muzyką. Poprzez wyróżnienie na festiwalu filmowym w Sundance, “Once” wyszło na świat z pudełka DVD zespołu The Frames i przestało być tylko miłym dodatkiem. Jego wyraziste i oryginalne, jak na współczesne czasy zakończenie stało się jakby „wisienką na torcie” i udowodnieniem tezy, że nie tylko komercja może odnieść sukces.

Newsy i linki:

1. “Zack i Miri kręcą porno” na cenzurowanym.
2. “Dexter” będzie mordował na antanie jeszcze przez dwa kolejne sezony.
3. “Wallace i Gromit” rozwiążą zagadkę morderstwa specjalnie dla stacji BBC.
4. “Alicja w Krainie Czarów” Tima Burtona czerpie z gry „American McGee’s Alice”?

Pojedynek

“Sleuth”

• Rok: 2007.
• Czas: 86 min.
• Występują: Michael Caine i Jude Law.
• Reżyseruje: Kenneth Branagh.

„Pojedynek” to popis aktorski Jude’a Law i Michaela Caina, nad którymi unosi się duch Laurence’a Oliviera, niczym Słowacki nad Teatrzykiem Zielonej Gęsi. Wspominam o Olivierze, ponieważ to właśnie on wraz z Cainem grał w pierwszej wersji „Pojedynku” z 1972 roku. Remake jest przeinaczoną i skrócona wersja oryginału.
Drogi Caina i Law zbiegły się na planie tego filmu z różnych powodów. Law ma hopla na punkcie Oliviera. To na jego specjalne życzenie w filmie „Sky Kapitan i świat jutra” wykorzystano archiwalne nagranie Oliviera. Wszystko żeby urzeczywistnić jego marzenie o zagraniu ze ś.p. aktorem. Cain z kolei nie wierzy już w oryginalność współczesnych scenariuszy i coraz częściej gra w remakach, w których bardzo często odgrywał wcześniej zupełnie inną postać. Mam tu na myśli nie tylko „Pojedynek”, ale również „Dopaść Cartera”.
„Pojedynek” to drugi film Jude’a Law, po „Alfie”, gdzie Law wciela się w postać wcześniej wykreowaną przez Caina. Z „Pojedynku” wychodzi bardzo obronną ręką, ponieważ postać kochanka jest zdecydowanie dynamiczniejsza. Z kolei rola zdradzanego męża przywodzi na myśl stereotyp nosferatu zaszytego w niezdobytej twierdzy i tkającego intrygę niczym pajęczynę. Mało jest filmów z aż tak ograniczoną trupą aktorów. „Pojedynek” nie jest arcydziełem w tym gatunku. Ustępuje takim gigantom jak „Śmierć i dziewczyna”, w którym ukuta intryga dosłownie wciska ludzi w fotel.

W dobie czasów, kiedy zamknięci jesteśmy w pędzie życia, warto czasem pójść do teatru. Jeżeli jednak uparcie omijacie ów budynek, koniecznie znajdźcie trochę czasu na filmy, które pokazują, czym jakościowo różni się dobry teatr od telewizyjno-filmowej miazgi. Miazgi ugniecionej ze wszystkiego, czym później jesteśmy przymusem żywieni z ekranu.
Nazwiska, którymi na afiszu jest firmowany „Pojedynek” to pieczęć dobrej jakości. Nie tylko niezmiennie doskonały Caine czy Jude Law, który, u szczytu swojej kariery, nie zamierza tego zaprzepaścić, ale także Kenneth Brannagh i Harold Pinter. To gwarancja aktorstwa najwyższego szlifu, stara, brytyjska szkoła szekspirowska.
Błyskotliwe, znakomicie napisane dialogi, świetnie zbudowane napięcie i przepięknie stworzone niejednoznaczności to propozycja nie do odrzucenia. Szczególnie dla tych koneserów skrzypliwych foteli i duchoty teatralnej oraz stęsknionych za wszystkim, co się z tym łączy. Jeżeli nie rozumiecie, co ma do zarzucenia najnowszej fali „gwiazd aktorstwa” Jan Nowicki w najlepszym wywiadzie tego roku – Mroczna Epoka Mroczków to polecam porównanie poziomu rzemiosła „Pojedynku” z dowolną produkcją Hollywoodu.

Newsy i linki:

1. Kevin Bacon morduje prezydenta dla Showtime w “The Booths“.
2. Jeff Bridges po ponad 25 latach wraca na “Tron” w “Tr2n“.
3. Cuaron, del Toro i Inarritu produkują “Mother and Child“.
4. Johnny Depp dostanie 55 milionów za powrót “Pirata z Karaibów“. Ile za Burtona?
5. Hugh Laurie podpisał kontrakt na kolejne sezony “House’a“, za każdy będzie brał 400 tysięcy $.
6. Telewizja Polska S.A. odpowiedzialna za opóźnianie projektu “Cyfrowa Polska“.

Indiana Jones i Królestwo Kryształowej Czaszki

“Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull”

• Rok: 2008.
• Czas: 124 min.
• Występują: Harrison Ford, Cate Blanchett, Karen Allen, Shia LaBeouf, Ray Winstone i John Hurt.
• Reżyseruje: Steven Spielberg.

Gdyby Steven Spielberg zrealizował swoje marzenie to w jego filmografii zaistniałby James Bond. Zrezygnował jednak z ikony angielskiej kultury i stworzył z Georgem Lucasem inną, na wskroś amerykańską. Czwarta odsłona przygód doktora Jonesa skupia się na walce z komunistami, co mocno trąci poprawnością polityczną. Gdyby akcja rozgrywała się we współczesnym świecie to Al Qaida byłaby na mur, beton, żelazo do odstrzału. Taka jest jednak konwencja tego cyklu, w którym odgrywa niebagatelną rolę.
Twórcy włożyli wiele wysiłku w odtworzeniu klimatu starej trylogii. Widzowie przyzwyczajeni do standardów współczesnego kina mogą czuć się zawiedzeni, ale starzy wyjadacze będą zachwyceni. Spielberg przez całe życie montował drużynę marzeń. Wystarczy uważnie oglądać jego filmy, by przekonać się, że niektóre nazwiska powtarzają się z regularną częstotliwością w napisach początkowych. Najmniejszy problem był z muzyką, Williams sięgnął po stary motyw. Najwięcej pracy miał natomiast Janusz Kamiński, który towarzyszy Mistrzowi od „Listy Schindlera”. Musiał podrobić oko Douglasa Slocombe’a, który stał za kamerą wszystkich poprzednich części. Slocombe, mając ponad 90 lat, jest już na głębokiej emeryturze.
„…Królestwo…” jest pozycją obowiązkową. Miło znów obejrzeć Forda w starym, dobrym stylu. Warto wspomnieć, że to nie jest jego czwarte spotkanie z tą rolą. Miał jeszcze cameo w „Młodym Indianie Jonesie i Tajemnica Bluesa”. Ale to już zupełnie inna historia. Fanom polecam lekturę „Zaginionego dziennika Indiany Jonesa”, który jest bogatym kompendium wiedzy o naszym bohaterze. Chociaż brakuje w nim podpisu Führera, są za to wzmianki o Atlantydzie, z którą zetknęli się gracze w „Indiana Jones and The Fate of Atlantis”. Miłego seansu i kto wie… Zimna Wojna jeszcze się nie skończyła.

Jestem trochę zawiedziony, a wy? Starałem się pocieszać, że to tyle lat minęło, że przecież to są filmy, które wspominam z dzieciństwa, że miałem i zawsze będę miał do nich emocjonalny stosunek… Wszystko na nic, nie mogę się oprzeć temu samemu wrażeniu, które miałem po nowych „Gwiezdnych Wojnach” – że żadnemu z tych obrazów nie udało się odtworzyć klimatu poprzedników. Co prawda Spielberg zarzekał się, że realizacyjnie wróci do lat osiemdziesiątych, i może mu się to udało, nie mam zastrzeżeń, ogląda się bardzo przyjemnie. Widzów którzy pójdą na ten film mogę podzielić na dwie grupy – pierwsi nie niosą na seans sentymentalnego bagażu, i dla nich film będzie się oglądało jak każdy typu „pochodnia i maczeta”. Natomiast dla gros takich osób jak ja, wyjście z seansu oznaczać będzie często uczucie niezaspokojonej nostalgii. Może stare pomniki kinematografii przygodowej powinniśmy jednak zostawić w spokoju?

Newsy i linki:

1. Hitlerowcy atakują z kosmosu w “Żelaznym Niebie“.
2. Siostra Donniego Darko doczeka się własnej opowieści w filmie “S. Darko“.
3. Po 20 latach od pierwszej części gry doczekaliśmy się filmu “Prince of Persia“.
4. Superbohater gejem tylko w serialu “Hero” na podstawie twórczości Perry’ego Moora.